Ο θάνατος του τέως βασιλιά Κωνσταντίνου στη χώρα μας, μετά από πολλαπλά προβλήματα υγείας το τελευταίο διάστημα, αποτελεί από μόνο του ένα σημαντικό και ιστορικό γεγονός, καθώς κλείνει οριστικά ο μεταπολιτευτικός κύκλος στον οποίο ξεκίνησε ο βασιλιάς Κωνσταντίνος ως αρχηγός του ελληνικού κράτους, απομακρύνθηκε οριστικά από την εξουσία με το δημοψήφισμα του 1974, με την αλλαγή του πολιτεύματος από βασιλευόμενη δημοκρατία σε προεδρευόμενη.
Τον κάθε άνθρωπο πολύ περισσότερο όταν έχει υπάρξει αρχηγός κράτους υπό οποιεσδήποτε συνθήκες, θα τον κρίνει η ιστορία για τις ενέργειές του και το αποτύπωμά του στον διαμόρφωση της εθνικής συνείδησης.
Πρόκειται σαφώς για ένα ευαίσθητο θέμα που αγγίζει για τους περισσότερους Έλληνες ιδεολογικές χορδές και δεν αποτελεί προϊόν μίας ψύχραιμης αντιμετώπισης και κατανόησης των ιστορικών γεγονότων, των συσχετισμών καθώς και της επίδρασης των εκάστοτε κοινωνικών συνθηκών.
Στο πώς αντιλαμβάνεται τόσο ο κόσμος όσο και η ίδια η κυβέρνηση την ιστορία, φαίνεται από το γεγονός ότι αποφασίστηκε η ταφή του εκλιπόντος ως απλού ιδιώτη με συγκεκριμένα νομικά ερείσματα, όπως η αφαίρεση της ελληνικής ιθαγένειας και η αλλαγή του πολιτεύματος ώστε να καλύπτεται επαρκώς το σκεπτικό της απόφασης.
Σε κάθε περίπτωση, η δημοκρατία είναι από μόνη της ένα πολίτευμα που διακρίνεται για τη μεγαθυμία της και στις ευνομούμενες πολιτείες η ιστορία δεν αποσιωπάται, αλλά αναδεικνύεται σε κάθε περίσταση, ώστε να είναι σαφής η σύνδεση του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος, μέσα από την ιστορική και πολιτισμική συνέχεια του έθνους.