Υπάρχουν αρκετές φορές που πολλοί έχουν διαμαρτυρηθεί στην Ελλάδα για τον τρόπο που απονέμεται η δικαιοσύνη, αλλά κυρίως για την ταχύτητα απονομής τόσο στις μικρές και διοικητικές υποθέσεις που λιμνάζουν στα εφετεία και ειρηνοδικεία όσο και στις μεγάλες ποινικές υποθέσεις που αναβάλλονται διαρκώς.
Παρ’ όλα αυτά, δεν μπορούμε σε καμία περίπτωση να μην παραδεχθούμε αφενός την ανεξαρτησία της δικαιοσύνης ως τη δικαστική εξουσία που διαχωρίζεται από τη νομοθετική, αλλά και το ένστικτο, την ευθυκρισία και την ικανότητα πολλών λειτουργών της δικαιοσύνης που με τις αποφάσεις τους πέρα από τα στενά νομικά και τυπικά πλαίσια, αποδεικνύουν ότι έχουν σοβαρά κοινωνικά αντανακλαστικά και αποφασίζουν με γνώμονα το δημόσιο συμφέρον.
Η πρόσφατη τραγική υπόθεση της πατροκτονίας ενός 16χρονου αγοριού όπου σκότωσε με μαχαίρι τον πατέρα του ζώντας σε ένα ιδιαίτερα κακοποιητικό περιβάλλον και όντας ο ίδιος θύμα βαριάς κακοποίησης επί χρόνια, έκανε τη δικαιοσύνη και μάλιστα με ομόφωνη απόφαση ανακριτή και εισαγγελέα, να λάβει μια απόφαση σταθμό στα χρονικά για υπόθεση ανθρωποκτονίας, καθώς αποφασίστηκε ο 16χρονος να αφεθεί ελεύθερος χωρίς περιοριστικούς όρους.
Η μελέτη όλων των στοιχείων, καθώς και οι μαρτυρίες από το οικογενειακό και σχολικό περιβάλλον για την επιβεβαίωση της κακοποίησης που ζούσε αυτό το παιδί, έκαναν τη δικαιοσύνη να λάβει μια απόφαση που δίνει μια δεύτερη ευκαιρία στην ζωή σε έναν έφηβο που αντέδρασε εν βρασμό ψυχής και κάτω υπό συγκεκριμένες συνθήκες, έχοντας πολλά ελαφρυντικά για την ψυχολογική του κατάσταση αλλά και για τον πρότερο έντιμο βίο του.
Σε κάθε περίπτωση, τέτοιες αποφάσεις είναι βέβαιο πως δεν είναι εύκολες όταν ο νόμος προβλέπει για ανθρωποκτονίες μέχρι και ισόβια κάθειρξη, παρ’ όλα αυτά, η δικαιοσύνη στάθηκε στο ύψος της και έπραξε τα δέοντα, ακολουθώντας ταυτόχρονα τη νομική επιχειρηματολογία και την κοινωνική επιταγή, που ταυτίζεται με το κοινό περί δικαίου αίσθημα.