Μπορεί η περίοδος των εορτών να είναι μία καλή ευκαιρία για ανάπαυλα, ξεκούραση αλλά και έμπνευση για τη νέα χρονιά, όμως τα γεγονότα στην ευρύτερη γειτονιά της Μεσογείου τρέχουν διαρκώς και γίνονται ολοένα και πιο κρίσιμα για τα εθνικά μας συμφέροντα, γεγονός που δεν αφήνει κανένα περιθώριο εφησυχασμού και ανάπαυσης από τις εξελίξεις.
Η Τουρκία συνεχίζοντας τις προκλήσεις της σε όλα τα επίπεδα, δεν σταματά τις παραβιάσεις στο Αιγαίο ακόμη και τις άγιες ημέρες των εορτών, παρά το άτυπο moratorium που ισχύει όσον αφορά τις θρησκευτικές εορτές και εθνικές επετείους, κάτι που όπως φάνηκε η γείτονα χώρα παραβιάζει συστηματικά.
Εκτός αυτού, η παρουσία της Τουρκίας στην ΝΑ Μεσόγειο φαίνεται να γίνεται ολοένα και πιο αισθητή, καθώς μετά την επιχείρηση στην Συρία με στόχο την απώθηση των Κούρδων και την δημιουργία μίας ζώνης ασφαλείας από κοινού με την Ρωσία, σειρά έχει η Λιβύη, με την οποία ενδέχεται να εμπλακεί και στρατιωτικά.
Πιο συγκεκριμένα η Τουρκία κάνοντας μία παράνομη με βάση το διεθνές δίκαιο συμφωνία με την Λιβύη, για την χάραξη θαλασσίων ζωνών, εις βάρος της Ελλάδος, πλέον ετοιμάζεται να στείλει και στρατεύματα στην Τρίπολη, ώστε να συμμαχήσει με την υφιστάμενη κυβέρνηση Σαράζ εναντίον του έταιρου αντιπάλου Χαλίφα Χαφτάρ, που ελέγχει πάνω από την μισή επικράτεια της Λιβύης εκτός της Τρίπολης.
Ήδη η Ελλάδα έχει κάνει διπλωματική κίνηση προσέγγισης του στρατάρχη Χαφτάρ, ο οποίος θεωρεί πως η συμφωνία με την Τουρκία είναι άκυρη και παράνομη, θεωρώντας την Τουρκία αντίπαλο και όχι σύμμαχο, γεγονός που περιπλέκει την κατάσταση, καθώς ενδέχεται τα στρατεύματα του στρατηγού, να βρεθούν αντιμέτωπα με Τούρκους στρατιώτες, που θα έρθουν σε ενίσχυση της παρούσας λιβυκής κυβέρνησης ώστε να μην αλωθεί η Τρίπολη.
Όλη αυτή η ρητορική και η πολεμική δεν μπορεί να αφήσει αμέτοχη την Ελλάδα, η οποία έχει ήδη μία τριμερή συμμαχία, τόσο για την χάραξη ΑΟΖ, αλλά και για την ενεργειακή εκμετάλλευση κοιτασμάτων, με την Κύπρο και την Αίγυπτο, ενώ και το Ισραήλ έχει ήδη πάρει θετική θέση υπέρ της χώρας μας στο θέμα της τουρκολιβυκής συμφωνίας θεωρώντας την Τουρκία απειλή για την Μέση Ανατολή.
Από την άλλη πλευρά βέβαια, έχουμε τις μεγάλες δυνάμεις που παρατηρούν προσεκτικά την έκρυθμη κατάσταση στην Μεσόγειο και παίρνουν σταδιακά θέση ώστε να εκμεταλλευθούν τις εξελίξεις.
Οι ΗΠΑ θέλοντας για τα δικά τους συμφέροντα, την πολιτική και οικονομική σταθερότητα στην περιοχή της Μεσογείου,καταδικάζουν κάθε μεγαλεπήβολη και επιθετική ενέργεια εναντίον τρίτων κρατών, που επηρεάζουν το ενεργειακό παιχνίδι καθώς και τους αγωγούς που πρόκειται να κατασκευαστούν.
Σε αυτό το πλαίσιο ήδη έχουν επιβάλλει κυρώσεις σε όσους συμμετέχουν στον αγωγό Nord Stream 2 καθώς και τον Turk Stream που εμπλέκει τόσο την Ρωσία όσο και την Τουρκία με την Ευρώπη και την μεταφορά φυσικού αερίου.
Η Ρωσία βέβαια, έχει την δική της στρατηγική που δεν ταυτίζεται πρακτικά με κανένα κράτος. Μπορεί να δείχνει ότι έχει μία στρατηγική συμμαχία με την Τουρκία στο πεδίο των εξοπλιστικών, ώστε να την απομακρύνει από το ΝΑΤΟ, πιέζοντας έτσι περιφερειακά και στρατιωτικά τις ΗΠΑ, όμως ακόμη και αν η Ρωσία έχει ανεχθεί την Τουρκική επέμβαση στην Συρία, δεν φαίνεται να συμμερίζεται τις ορέξεις της στην Μεσόγειο και στο παιχνίδι εξουσίας που θέλει να εισάγει.
Ήδη με αρκετές δηλώσεις Ρώσων αξιωματούχων, δηλώνεται προβληματισμός για τις τουρκικές κινήσεις στην Λιβύη, καθώς και ότι δεν συνάδουν με το πνεύμα ειρήνης που πρέπει να επικρατήσει εντός της χώρας, ενώ επίσημα η Ρωσία υποστηρίζει και εκείνη τον Χαλίφα Χαφτάρ, που μάχεται για την ανατροπή της σημερινής κυβέρνησης, γεγονός που ταυτίζεται με τα ελληνικά συμφέροντα.
Με λίγα λόγια, η Ελλάδα βρίσκεται ανάμεσα σε ένα κυκεώνα εξελίξεων και διεθνών συσχετισμών, οι οποίοι θα κορυφωθούν μέσα στο 2020 και απαιτείται σαφώς, ψυχραιμία, σύνεση και εθνική ομοψυχία, ώστε η χώρα μας με τις κατάλληλες διπλωματικές συμμαχίες, να καταστεί καταλύτης, αλλά και πρωταγωνιστής των εξελίξεων στην Μεσόγειο, προασπίζοντας ταυτόχρονα με τον καλύτερο τρόπο τα εθνικά της συμφέροντα και την εδαφική της κυριαρχία.