Η εποχή της πανδημίας και του κορονοϊού, αποτελεί ήδη μία παγκόσμια συστημική κρίση σε όλα τα επίπεδα και αφήνει τα σημάδια της στην οικονομία και στην κοινωνία πέρα από τα χιλιάδες θύματα που θρηνούμε καθημερινά.
Είναι βέβαιο ότι η επιστημονική κοινότητα, καταβάλλει κάθε δυνατή προσπάθεια, τόσο για την εύρεση μιας αποτελεσματικής θεραπείας, όσο και ενός εμβολίου που θα έχει τη δυνατότητα μαζικής παραγωγής και θωράκισης της πλειονότητας του πληθυσμού απέναντι στο νέο ιό.
Σε κάθε περίπτωση όμως, όπως όλα δείχνουν οι συνέπειες της κρίσης δεν είναι μόνο υγειονομικές αλλά ούτε και αποκλειστικά οικονομικές καθώς ενδέχεται να προκαλέσουν σημαντικές αλλαγές στην κοινωνική συμπεριφορά των ατόμων, από τις ατομικές επιλογές, μέχρι τη διαδικασία προσέγγισης των ανθρωπίνων σχέσεων και των εν γένει κοινωνικών επαφών.
Πρόκειται λοιπόν για τη λεγόμενη έννοια της ετερότητας, η οποία υποβόσκει στην εποχή μετά τα μέτρα προληπτικής απομόνωσης και δημιουργεί ήδη προβληματισμό στους επιστήμονες, για το πώς θα διαμορφωθούν οι νέες τάσεις συμπεριφοράς σε σχέση με την προστασία της υγείας των ατόμων.
Υπάρχει λοιπόν σαφώς ο κίνδυνος της de facto κοινωνικής αποστασιοποίησης μέσω της αναγκαστικής ή οιονεί κατηγοριοποίησης των ανθρώπων στη λογική της σύγχρονης ορολογίας που έχει μπει στη ζωή μας.
Ο διαχωρισμός των ανθρώπων, αλλά και ο κίνδυνος διαρροής προσωπικών δεδομένων είναι υπαρκτός και σίγουρα χρήζει ιδιαίτερης αντιμετώπισης από τις αρχές και τις κυβερνήσεις.
Άνθρωποι που νόσησαν ή δεν έχουν νοσήσει ακόμη, άνθρωποι με ή χωρίς αντισώματα, που έχουν κάνει ή όχι το τεστ, που διαθέτουν μικρή, μεγάλη ή καθόλου ανοσία στον ιό, που έχουν ήδη υποκείμενο νόσημα, που διαθέτουν ή όχι υγειονομικό διαβατήριο, που συνωστίστηκαν ή όχι μια δεδομένη στιγμή έστω και άθελά τους, που ήρθαν σε επαφή με πιθανό κρούσμα ή όχι με αποτελέσματα που φαίνονται μέσω ειδικής εφαρμογής, που θερμομετρήθηκαν ή που τελικά εμβολιάστηκαν ή όχι.
Όλες οι παραπάνω κατηγορίες, συνιστούν τη λεγόμενη ετερότητα που ενδέχεται να επικρατήσει στον πληθυσμό, δημιουργώντας συνθήκες κοινωνικής απομόνωσης, με αποτέλεσμα να επηρεαστούν σταδιακά και άλλες παράμετροι όπως η εργασία και η εργασιακή ασφάλεια, η παραγωγικότητα αλλά και η ψυχική υγεία μέσω μιας διαδικασίας συνεχούς καταγραφής δεδομένων, τα οποία αφενός θα διοχετεύονται μέσω ιδιωτικών εταιριών και αφετέρου θα προκαλούν μια μόνιμη ανασφάλεια για οποιαδήποτε μετακίνηση ή κοινωνική συναναστροφή.
Αν μάλιστα μέρος των παραπάνω δεδομένων, διαμοιράζονται μέσω εφαρμογών ή γίνονται αντικείμενο εκμετάλλευσης στα social media, τότε θα μιλούμε για μια νέα μάστιγα κοινωνικού ρατσισμού που μπορεί μάλιστα να στηρίζεται σε ελλιπή επιστημονικά δεδομένα, τα οποία αντί τελικά να προστατεύουν, ενδέχεται να διαταράξουν βάναυσα τον κοινωνικό ιστό.
Συμπερασματικά θα λέγαμε, πως τόσο στην Ελλάδα όσο και στην ΕΕ πρέπει να ληφθούν τα απαραίτητα μέτρα, ώστε αφενός οι πολίτες να νιώθουν ασφαλείς, όχι όμως κοινωνικά αποκλεισμένοι και σίγουρα όχι θύματα ενός ενδεχόμενου κοινωνικού ρατσισμού, που μπορεί να προκληθεί από πάσης φύσεως υπερβολικές και ακραίες συμπεριφορές συμπολιτών μας, ακόμη και της ίδιας της πολιτείας.