Η τουρκική επιθετικότητα μπορεί να έχει χτυπήσει κόκκινο το τελευταίο διάστημα, όμως ο πρόεδρος Ερντογάν δεν φαίνεται να κερδίζει κάτι ιδιαίτερο στην διεθνή σκακιέρα πάρα μόνο την πολιτική του απομόνωση.
Παρά την πρόσφατη προσπάθεια εφαρμογής του τουρκολιβυκού μνημονίου σε σχέση με την ΑΟΖ, η ίδια η Λιβύη με το Κοινοβούλιό της, φαίνεται να απορρίπτει την συμφωνία, ενώ όλες οι προσπάθειες αμφισβήτησης της κυριαρχίας των νησιών του Αιγαίου έπεσαν στο κενό, καθώς συνάντησαν την πλήρη αντίθεση, τόσο των ΗΠΑ όσο και της Γαλλίας, καθώς και σύσσωμης της ΕΕ που προέβη σε σχετική ανακοίνωση στήριξης της χώρας μας.
Επίσης στην άτυπη σύνοδο κορυφής στην Πράγα, που προσκλήθηκε και ο Τούρκος πρόεδρος , φαινόταν να μην έχει κανένα σύμμαχο και να μην θέλει κανείς, ούτε να καθίσει μαζί του, αλλά ούτε και να ασπαστεί την ρητορική της έντασης και της αναθεώρησης των συνθηκών της ειρήνης, που κράτησαν όρθια την ΕΕ όλες αυτές τις δεκαετίες μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Είναι βασικό να τονίσουμε ότι παρά την εκτράχυνση της Τουρκίας, η Ελλάδα και ο Έλληνας πρωθυπουργός δεν έχει χάσει την ψυχραιμία, του διατηρεί ένα σταθερό τόνο στις αντιδράσεις του, χωρίς να παρασύρεται σε ακρότητες και έχει διαμηνύσει τόσο στην ΕΕ όσο και σε ολόκληρο τον διεθνή παράγοντα, την επιθετική διάθεση της Τουρκίας και τις απειλές για στρατιωτική επέμβαση στην Ελλάδα.
Σε κάθε περίπτωση, η απομόνωση της Τουρκίας δεν συνιστά εφησυχασμό για την χώρα μας, καθώς κάνει ιδιαίτερα επικίνδυνη την γείτονα, ιδίως με την άτυπη συμμαχία με την Ρωσία και τα οπλικά της συστήματα, την οποία προσπαθεί με κάθε τρόπο να μιμηθεί, στον τρόπο και το ύφος που συμπεριφέρεται, λόγω της εισβολής στην Ουκρανία, την οποία η Τουρκία θέλει να παραλληλίσει, σε ένα ακραίο σενάριο επέμβασης προς την Ελλάδα και προσπάθεια διεκδίκησης και κατοχής ελληνικού εδάφους παραβιάζοντας κάθε έννοια διεθνούς δικαίου και ανθρωπίνων δικαιωμάτων.