Μετά το τραγικό δυστύχημα στα Τέμπη με τη σύγκρουση των δύο τρένων, είναι γεγονός πως οι μεταφορές στη χώρα μας περνούν κρίση αξιοπιστίας.
Μάλιστα, βλέπουμε μέρα παρά μέρα, να ανακοινώνονται στάσεις εργασίας σε ΟΑΣΑ και ΗΛΠΑΠ που εκπροσωπούν τις δημόσιες συγκοινωνίες σε λεωφορεία και τρόλεϊ, που ταλαιπωρούν τους πολίτες στη μετάβασή τους στην εργασία τους και σε οτιδήποτε έχουν προγραμματίσει στην καθημερινότητά τους και απαιτείται να μετακινηθούν.
Παρατηρούμε λοιπόν για μία ακόμη φορά, μία μερίδα συνδικαλιστών εκπροσωπώντας το σύνολο των εργαζόμενων, να ανακοινώνουν απεργίες με πάγια αιτήματα τις ασφαλείς και ποιοτικές συγκοινωνίες.
Αναρωτιέται κανείς βέβαια και εύλογα, τι έκαναν και οι εργαζόμενοι όλα αυτά τα χρόνια πέρα από την απλή διαμαρτυρία και γιατί επιμένουν τώρα σε συνεχόμενες απεργίες κατόπιν εορτής, μόλις συνέβη αυτό το τραγικό γεγονός με τον θάνατο δεκάδων ανθρώπων στο σιδηροδρομικό δυστύχημα.
Πέρα λοιπόν από την επίκληση του δημόσιου χαρακτήρα των συγκοινωνιών, τη διασφάλιση των θέσεων εργασίας και την εξασφάλιση των προνομίων μίας μερίδας εργαζόμενων στις δημόσιες συγκοινωνίες, καλό θα ήταν να υπάρχουν συγκεκριμένες προτάσεις και παρεμβάσεις με χρονοδιάγραμμα και κοστολόγηση, ώστε να ενισχυθεί τόσο η ποιότητα όσο και η ασφάλεια των συγκοινωνιών για όλους και όχι μόνο προς όφελος των απεργούντων.
Θα πρέπει να γνωρίζουν κάποιοι ότι η στέρηση ενός δημόσιου αγαθού από τους πολίτες δεν αποτελεί καινοτομία, ούτε επανάσταση, αλλά μία αποσπασματική διαμαρτυρία που τελικά καταλήγει να διαιωνίζει το πρόβλημα των συγκοινωνιών στη χώρα μας.