Οι πρόσφατες ανακοινώσεις της κυβέρνησης για ένα νέο νομοσχέδιο με σημαντικές παρεμβάσεις στην αγορά εργασίας, είναι προς τη σωστή κατεύθυνση σε γενικές γραμμές, καθώς επιχειρείται αφενός να αντιμετωπιστεί η αδήλωτη και υποδηλωμένη εργασία και αφετέρου να αναδειχθούν οι νέες ευέλικτες τάσεις στην αγορά εργασίας που ισχύουν χρόνια στην ΕΕ, χωρίς όμως να έχει ενσωματωθεί πλήρως η σχετική ευρωπαϊκή οδηγία στο εθνικό δίκαιο.
Είναι γεγονός πως παρά τις καλές προθέσεις της κυβέρνησης, η αδήλωτη εργασία στη χώρα μας δεν έχει αντιμετωπιστεί εδώ και χρόνια, ενώ και τα συγκεκριμένα μέτρα έρχονται αρκετά καθυστερημένα, καθώς θα έπρεπε ήδη να εφαρμόζονται από την πρώτη διακυβέρνηση της ΝΔ.
Πέρα από την επίσημη δήλωση της εργασίας και των σχετικών δικαιωμάτων των εργαζομένων απέναντι στον εργοδότη τους αν π.χ δεν καταβάλλονται οι προγραμματισμένες υπερωρίες, το πρόβλημα με τον δεύτερο εργοδότη ήταν ένα αγκάθι στη νομοθεσία που κάνεις μέχρι τώρα δεν είχε αντιμετωπίσει.
Είναι αδιανόητο πραγματικά να μην έχει το δικαίωμα ένας πολίτης να συμπληρώσει το ατομικό του εισόδημα δουλεύοντας πέραν της μισθωτής εργασίας, σε εταίρο εργοδότη με την μορφή μερικής απασχόλησης.
Πλέον δεν θα θεωρείται κάποιος παράνομος αν έχει μια οκτάωρη δουλειά γραφείου και απασχολείται το απόγευμα ως σερβιτόρος, μπάρμαν ή μουσικός σε κάποιο μαγαζί με δεύτερο εργοδότη, αυξάνοντας έτσι το οικογενειακό του εισόδημα, αρκεί να μην ξεπερνούνται αθροιστικά οι 12 ή 13 ώρες εργασίας σε ένα 24ωρο.
Εν κατακλείδι, πέρα από τις προθέσεις και τα νομοσχέδια, θα πρέπει η κυβέρνηση να εξασφαλίσει την εφαρμογή των νόμων με απλές και κατανοητές εγκυκλίους, διαφορετικά θα επικρατήσει ασυδοσία στην αγορά εργασίας με απρόβλεπτες συνέπειες, τόσο για τα δικαιώματα των εργαζομένων, όσο και για τα έσοδα του κράτους.