Οι ευρωεκλογές πλησιάζουν τον Ιούνιο του τρέχοντος έτους και -όπως είναι αναμενόμενο- όλα τα κόμματα βρίσκονται σε έναν αναβρασμό, ώστε να οριστικοποιήσουν τα ονόματα και τους υποψήφιους που θα στελεχώσουν το ευρωψηφοδέλτιο των κομμάτων.
Τον πρώτο λόγο έχει η κυβέρνηση που προσπαθεί να δημιουργήσει σύμφωνα με τις πληροφορίες ένα πολυσυλλεκτικό ψηφοδέλτιο από διάφορους ιδεολογικούς χώρους, καθώς και από διαφορετικές κοινωνικές και επαγγελματικές αφετηρίες.
Παρότι αυτή τη στιγμή η ΝΔ είναι κυρίαρχη, έχει την πρωτοβουλία των κινήσεων και μπορεί να προβεί σε μία σημαντική ανανέωση προσώπων που θεωρούνται επιτυχημένοι κοινωνικά και επαγγελματικά, φαίνεται ότι το κόμμα κινείται αρκετά πιο συντηρητικά από ότι θα περίμενε κανείς, καθώς τα περισσότερα μέλη της σημερινής ευρωομάδας, επιθυμούν να είναι υποψήφιοι και πάλι, ενώ φαίνεται σε αρκετές περιπτώσεις να έχουν ήδη εξασφαλίσει τη συναίνεση του κόμματος και του ίδιου του πρωθυπουργού.
Χωρίς να θέλει κανείς να μπει στη λεπτομέρεια της ονοματολογίας, το να βλέπει ξανά κανείς στις υποψηφιότητες τον Ε. Μειμαράκη, τον Μ. Κεφαλογιάννη, την Μ. Σπυράκη καθώς και άλλα κορυφαία στελέχη του κόμματος στο ψηφοδέλτιο, δεν μπορεί εύκολα να θεωρηθεί ανανέωση.
Ακόμη και η πρόταση στον Πύρρο Δήμα ο οποίος υπήρξε για χρόνια στο ΠΑΣΟΚ, δεν σηματοδοτεί κάτι νέο και εντυπωσιακό στο ψηφοδέλτιο.
Επίσης, οι εισηγήσεις που δέχεται ο πρωθυπουργός να συμπεριλάβει ονόματα από τη λαϊκή δεξιά μέχρι την ακροδεξιά στο ψηφοδέλτιο για να μην υπάρξουν σοβαρές διαρροές προς άλλα ακραία κόμματα, μπορεί να αποτελεί μία κομματική άποψη, δεν σημαίνει όμως ότι αποτελεί και το καλύτερο σενάριο για τη χώρα και αυτό που θα ήθελε να δει ένας σύγχρονος Ευρωπαίος πολίτης σε ένα ανανεωμένο ψηφοδέλτιο.
Η προοπτική, για παράδειγμα, αξιοποίησης του δικηγόρου Φαήλου Κρανιδιώτη, ο οποίος μέχρι πρόσφατα είχε δικό του κόμμα και μιλούσε με τα σκληρότερα λόγια για τη ΝΔ και τις μετριοπαθείς και κεντρώες απόψεις της με σαφείς αιχμές για τον πρωθυπουργό, δεν είναι βέβαιο ότι θα βοηθήσει το κόμμα, αντιθέτως μπορεί να οδηγήσει σε διαρροή κεντρώων ψηφοφόρων, φέρνοντας τελικά τα αντίθετα αποτελέσματα.
Σε κάθε περίπτωση, επειδή η Ευρωβουλή είναι μία πολύ σοβαρή υπόθεση για τη χώρα και οφείλει να εκπροσωπείται από τους καλύτερους και τους πιο πετυχημένους στον τομέα τους, καλό θα είναι τουλάχιστον η κυβέρνηση να δώσει το παράδειγμα της ανανέωσης μέσα από την κοινωνία, χωρίς να σκέφτεται κομματικά και ιδεολογικά μέσα από τους σημερινούς πολιτικούς συσχετισμούς.