Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη μελέτη ή παρατήρηση του θέματος για να καταλάβει κανείς ότι η κατάσταση με το ΕΣΥ, ιδίως στις άγονες γραμμές και ακόμη χειρότερα τους θερινούς μήνες της τουριστικής περιόδου της χώρας, είναι οριακή αν όχι απελπιστική.
Για να αντιμετωπιστεί αυτή η κατάσταση από το υπουργείο υγείας γίνεται προσπάθεια να δοθούν επιπλέον κίνητρα, ώστε να δεχθούν γιατροί του ΕΣΥ είτε να μεταφερθούν σε δύσκολες και δυσπρόσιτες περιοχές για να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους. είτε ακόμη και να επιδιώξουν να διοριστούν σε μια άγονη περιοχή απολαμβάνοντας μεγαλύτερα επιδόματα και απολαβές από το δημόσιο.
Το συγκεκριμένο βέβαια πρόβλημα είναι ευρύτερο και δεν σχετίζεται μόνο με εισοδηματικά κίνητρα και επιδοματικές πολιτικές. Αντιθέτως, το επίδομα θα έπρεπε να είναι το συμπλήρωμα για έναν γιατρό, ώστε να πάρει την απόφαση να μείνει για ένα ικανό χρονικό διάστημα σε ένα απομακρυσμένο νησί ή σε ένα δυσπρόσιτο σημείο της ηπειρωτικής Ελλάδας.
Θα πρέπει για μία ακόμη φορά, παρότι το πρόβλημα υφίσταται εδώ και δεκαετίες, το υπουργείο να συνεργαστεί και να λάβει πρωτοβουλίες μαζί με τις δημοτικές αρχές, ώστε να καταγραφεί η υφιστάμενη κατάσταση ιατρικού και υγειονομικού εξοπλισμού στις δύσκολες περιοχές της χώρας, να εξασφαλιστούν τα απαραίτητα μηχανήματα, καθώς και το απαραίτητο παραϊατρικό προσωπικό σε διάφορες περιοχές, όπου η συμβολή του θα είναι άκρως σημαντική παράλληλα με την άσκηση των καθηκόντων ενός γιατρού.
Μπορεί να είναι καθοριστική η πρόσληψη και η παρουσία ενός παθολόγου ή καρδιολόγου εκεί που δεν υπάρχει, όμως σαν μοναδικός γιατρός με συνεχείς εφημερίες, χωρίς υποστήριξη από κανέναν και χωρίς τον απαραίτητο ιατρικό εξοπλισμό, δεν υπάρχει περίπτωση το δημόσιο σύστημα υγείας να έχει τα αναμενόμενα αποτελέσματα.
Με λίγα λόγια, αυτό που απαιτείται δεν είναι τόσο εισοδηματικού χαρακτήρα, όσο οργανωτικού και αποτελεσματικής κατανομής των πόρων, ώστε το ΕΣΥ να ανταποκριθεί στις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας σε ολόκληρη των επικράτεια.