Τα τελευταία γεγονότα με τις συλλήψεις και τα επεισόδια στην πολυτεχνειούπολη με φόντο την παρατημένη από το κράτος φοιτητική εστία, επαναφέρουν στο μυαλό χιλιάδων πολιτών το ερώτημα τι ακριβώς πανεπιστήμιο και τριτοβάθμια εκπαίδευση επιθυμούμε στη χώρα μας.
Υποτίθεται ότι ο χώρος ενός πανεπιστημίου είναι χώρος έρευνας εκμάθησης δημιουργίας και γενικά σύνθεσης απόψεων και ιδεών και όχι διακίνησης ναρκωτικών και τέλεσης δεκάδων εγκληματικών πράξεων από ανθρώπους που ουδεμία σχέση έχουν με τον χώρο και την αξία του πανεπιστημίου.
Το πρόβλημα όμως δεν φαίνεται να λύνεται καθώς αποτελεί το ιερό δισκοπότηρο όλων των κυβερνήσεων της μεταπολίτευσης η άφεση αμαρτιών σε πάσης φύσεως εγκληματικά στοιχεία εντός και πέριξ των πανεπιστημίων με το πρόσχημα μιας συγκεκριμένης ιδεολογίας που πρακτικά έχει μετατρέψει το δικαίωμά και τη δίψα για μάθηση σε μια διαδικασία εξουσίας ανομίας ως επαναστατική πράξη απέναντι στο σύστημα και την εκάστοτε κυβέρνηση.
Με αυτά και με αυτά έπρεπε να φτάσουμε στο 2022 για να αποφασιστεί από την παρούσα κυβέρνηση και την ελληνική Βουλή η ίδρυση και εφαρμογή της πανεπιστημιακής αστυνομίας σε συγκεκριμένα ιδρύματα έστω και άοπλη για να μην ενοχλούνται οι ακραίες κομματικές παρατάξεις που ανέχονται απροκάλυπτα καταστροφές και κακουργηματικές πράξεις εντός των ιδρυμάτων.
Σε κάθε περίπτωση είναι καιρός έστω και μετά από δεκαετίες το ελληνικό πολιτικό σύστημα να κατανοήσει ότι η παιδεία και πολύ περισσότερο η τριτοβάθμια εκπαίδευση είναι ένα δημόσιο αγαθό που πρέπει να περιφρουρείται με κάθε τρόπο από τους εχθρούς τόσο της γνώσης όσο και της δημοκρατίας.