Το τελευταίο διάστημα, με την αυξανόμενη ένταση στα ελληνοτουρκικά και τη συνεχή επιθετική ρητορική της γείτονος, όλοι αναρωτιούνται αν κάτι ετοιμάζει η Τουρκία και αν είναι πιθανή μια πολεμική σύρραξη με την Ελλάδα.
Το άσχημο στην όλη υπόθεση, είναι ότι τουλάχιστον προσωρινά έχουν κλείσει οι διπλωματικοί δίαυλοι επικοινωνίας ανάμεσα στις δύο χώρες, με την επαφή να γίνεται πρακτικά μέσω τρίτων χωρών ή μέσα από διεθνή φορά, όπως το βήμα του ΟΗΕ πρόσφατα στη Νέα Υόρκη, όπου ο Έλληνας πρωθυπουργός με μια ήρεμη και μετριοπαθή στάση, απευθύνθηκε στον τουρκικό λαό και όχι στο πολιτικό κατεστημένο της Τουρκίας που εκφράζει ο πρόεδρος Ερντογάν.
Ένα σημείο το οποίο είναι κομβικό για την εξέλιξη των ελληνοτουρκικών, δεν είναι άλλο από τις προεδρικές εκλογές στην Τουρκία το 2023, κάτι που θέλει να εκμεταλλευθεί ο πρόεδρος Ερντογάν και να εξωτερικεύσει τις δικές του εσωτερικές αδυναμίες, θέλοντας να δείξει ότι είναι ένας ηγέτης που έχει πυγμή και μπορεί να διεκδικεί να αναθεωρήσει τα σύνορα ξένων χωρών όπως η Ελλάδα, ακόμη και αν χρειαστεί να αναμετρηθεί στρατιωτικά, πατώντας πάνω σε ξένες συνθήκες όπως η Συνθήκη της Λωζάνης.
Οι συνεχείς απειλές της Τουρκίας και η επαναφορά του θέματος της αποστρατιωτικοποίησης των νησιών του Βορείου Αιγαίου, δημιουργεί σαφώς συνθήκες πολεμικής εμπλοκής, όχι απαραίτητα με μία αποβατική ενέργεια των Τούρκων, αλλά με μία προσπάθεια αποκλεισμού των ελληνικών πολεμικών πλοίων, που μεταφέρουν άρματα και πολεμικό υλικό στα νησιά της Ελλάδας.
Αν γίνει μία τέτοια προσπάθεια, τότε σαφώς αποτελεί casus belli για την Ελλάδα και την κυριαρχία της, εκτός και γίνει σε διεθνή ύδατα που και εκεί βέβαια δημιουργείται πρόβλημα για την ίδια την Τουρκία, καθώς θα επιχειρήσει μέσω της Ελλάδας και των διεκδικήσεών της να μπλοκάρει την ελεύθερη ναυσιπλοΐα.
Σε κάθε περίπτωση, αν δεν υπάρξει κάποια προσπάθεια εκτόνωσης με διπλωματικό τρόπο ή με κάποια διαμεσολάβηση κάποιου ξένου συμμάχου, θεωρητικά ένα θερμό επεισόδιο με την γείτονα είναι πιο κοντά παρά ποτέ.