Ο θάνατος ενός νέου ανθρώπου είναι πάντα ένα οδυνηρό και λυπηρό γεγονός, όταν μάλιστα πρόκειται για έναν ανήλικο 16 ετών.
Ο συγκεκριμένος νεαρός ήταν πυγμάχος με διεθνείς διακρίσεις και έπεσε νεκρός υπό αδιευκρίνιστες ακόμη συνθήκες έχοντας υποστεί σοβαρές κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις.
Ανεξάρτητα το πως προκλήθηκε ο θάνατος του νεαρού πυγμάχου, που διερευνά ήδη η αστυνομία και η δικαιοσύνη, υπάρχει ένας ευρύτερος προβληματισμός για την ένταση και τις απαιτήσεις της προπόνησης του νεαρού και τους στόχους που του είχαν θέσει να επιτύχει.
Είναι δεδομένο πως ένας 16χρονος αθλητής παραμένει ένα ανήλικο παιδί και είναι αδύνατον να θέτει ο ίδιος μεγαλεπήβολους στόχους χωρίς κάποια καθοδήγηση, παρότρυνση ή και εμμονή στην επιτυχία τόσο από τους προπονητές του όσο και από το οικογενειακό του περιβάλλον.
Τι είδους πρωταθλητές θέλουμε τελικά;
Από ποια ηλικία και με ποιους στόχους;
Αξίζει νεαρά παιδιά να υποβάλλονται σε μια άνευ προηγουμένου πίεση για να επιτύχουν απρόσιτους στόχους με τίμημα μια διάκριση, ένα έπαθλο ή μία χορηγία;
Πρόκειται για ερωτήματα που οφείλουν να απαντηθούν ώστε ιδίως σε αθλήματα που ναι μεν είναι ολυμπιακά αλλά φημίζονται για την ένταση και την σκληρότητά τους, αφενός να λαμβάνονται πάντα όλα τα απαραίτητα μέτρα ασφαλείας ανεξαρτήτως σημαντικότητας του αγώνα και αφετέρου να προωθείται πάνω από όλα το αθλητικό ιδεώδες και όχι ένας ανελέητος ανταγωνισμός για το ποιος θα επικρατήσει, με πικρό τίμημα δυστυχώς πολλές φορές, τη ζωή των ίδιων των αθλητών.