Ένα από τα βασικά σημεία τριβής το τελευταίο διάστημα της κυβέρνησης με την αξιωματική αντιπολίτευση, είναι η περιβόητη κατασκευή του φράχτη στον Έβρο που θεωρείται από τον ΣΥΡΙΖΑ ως ένα αχρείαστο έργο και ότι πρακτικά ρίχνει λάδι στην φωτιά τόσο με την Τουρκία όσο και με την ΕΕ.
Είναι γεγονός και μάλιστα λυπηρό, ότι τα τελευταία χρόνια δεν υπάρχει ακόμη και στα θέματα της εξωτερικής πολιτικής και στα εθνικά θέματα, η απαραίτητη σύμπνοια και συναίνεση ώστε όλο το πολιτικό σύστημα να λειτουργεί με βάση μία ενιαία στρατηγική, με άξονα τα μακροχρόνια συμφέροντα της χώρας και όχι σύμφωνα με μικροκομματικές σκοπιμότητες όπως τελικά συμβαίνει τα τελευταία χρόνια.
Στο βασικό θέμα της κατασκευής του φράχτη του Έβρου και ενώ είχε εκδηλώσει σχετικό ενδιαφέρον η κυβέρνηση για την επέκτασή του από τη σημερινή του μορφή και μάλιστα με χρηματοδότηση από την ΕΕ, στα πλαίσια της προστασίας των εθνικών αλλά και ευρωπαϊκών συνόρων, ο Σύριζα προσπάθησε να το μπλοκάρει μέσω ειδικής ψηφοφορίας στην Ευρωβουλή, γεγονός ιδιαίτερα επιβαρυντικό για τη χώρα.
Παρ’ όλα αυτά, το ίδιο το Ευρωκοινοβούλιο, στο τέλος υπερψήφισε την πρόταση που αφορούσε έργα για την προστασία των συνόρων και αποδέχθηκε η συγκεκριμένη κατασκευή να ενταχθεί σε αντίστοιχο ευρωπαϊκό κονδύλι.
Είναι λοιπόν απορίας άξιο, πώς είναι δυνατό, σε μία χώρα που έχει περάσει τόσο σοβαρά οικονομικά προβλήματα στο παρελθόν, μέσω μίας βίαιης δημοσιονομικής προσαρμογής, να μην υπάρχει η απαραίτητη συμφωνία και μάλιστα προς την ΕΕ, για τη δέσμευση κονδυλίων για σοβαρά κατασκευαστικά έργα στην χώρα, τα οποία δεν επιβαρύνουν τον Έλληνα φορολογούμενο.
Ο λόγος είναι προφανής και αφορά ιδεολογικές εμμονές, τόσο συγκεκριμένων πολιτικών κομμάτων όσο και πολιτικών στελεχών, που μας εκπροσωπούν στην ΕΕ εφαρμόζοντας περισσότερο προσωπικές ατζέντες και λιγότερο τις εθνικές επιταγές.