Η απόφαση του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου για τη σύλληψη του προέδρου της Ρωσίας Βλαντιμίρ Πούτιν για εγκλήματα πολέμου στη σύρραξη της Ουκρανίας, μπορεί να ερμηνεύεται από την ίδια τη Ρωσία ως ανακοίνωση νομικά κενή, όμως αποτελεί σαφέστατα, ένα καίριο πλήγμα στο γόητρό της, ως μεγάλης παγκόσμιας δύναμης, τουλάχιστον στρατιωτικά.
Να τονίσουμε σε αυτό το σημείο, πως η δικαιοδοσία του ποινικού δικαστηρίου δεν ισχύει σε όλο τον κόσμο, καθώς την έχουν αποδεχθεί 123 μέλη του ΟΗΕ, 31 μέλη έχουν υπογράψει χωρίς να την έχουν επικυρώσει, ενώ 41 μέλη δεν την αποδέχονται καθόλου.
Μεταξύ των χωρών που έχουν υπογράψει είναι οι ΗΠΑ και η Ρωσία χωρίς όμως επικύρωση, ενώ μεγάλες χώρες όπως η Ινδία και η Κίνα, δεν αποδέχονται καθόλου το διεθνές ποινικό δικαστήριο.
Με αυτά τα δεδομένα, λοιπόν, έστω θεωρητικά, αν ο Πρόεδρος Πούτιν επισκεφθεί μια χώρα που έχει επικυρώσει τη συμφωνία με το ποινικό δικαστήριο, μπορεί άμεσα να συλληφθεί και να οδηγηθεί στη δικαιοσύνη.
Ακόμα και αν αυτό δεν πραγματοποιηθεί ποτέ, πρόκειται για ένα σοβαρό μήνυμα προς τη ρωσική ομοσπονδία για τη στάση της στον πόλεμο με την Ουκρανία και την απαράδεκτη εισβολή σε ξένη χώρα, αλλά αποτελεί και ένα εναλλακτικό μήνυμα προς τους Ρώσους πολίτες, αλλά και τους ολιγάρχες της χώρας, πως αν δεν αλλάξει το καθεστώς υπό τον Πρόεδρο Πούτιν με τις αυταρχικές και εγκληματικές του πολιτικές, τότε η Ρωσία θα τέλει υπό διεθνή απομόνωση, με ό,τι συνεπάγεται αυτό, για τον πλούτο και την αξία των περιουσιακών στοιχείων της χώρας και των πολιτών της.
Σε κάθε περίπτωση, η Ρωσία προσπαθεί πέραν της προσπάθειας να κερδίσει τον πόλεμο στην Ουκρανία, να κερδίσει στρατηγικούς συμμάχους παγκόσμια όπως η Κίνα, με στόχο να έχει στήριξη οικονομική και στρατιωτική και στη μετέπειτα εποχή όταν λήξει με κάποιο τρόπο ο πόλεμος, με στόχο να πιέσει συνολικά τη Δύση να αποδεχθεί τη δική της κυριαρχία, ώστε να μην υπάρχουν με οποιονδήποτε τρόπο νομικές συνέπειες, τόσο για τον Πρόεδρο Πούτιν, όσο και για τους στενούς του συνεργάτες και μέλη της κυβέρνησης.
Με βάση τα παραπάνω, είναι προφανές ότι θα υπάρξουν σταδιακά και νέες κυρώσεις προς τη Μόσχα, με στόχο να πιεστεί οικονομικά, νομικά, θεσμικά και πολιτικά συνολικά το καθεστώς διακυβέρνησης Πούτιν, ώστε η Ρωσία κάτω υπό τη διεθνή πίεση και κατακραυγή, να κάνει τις απαραίτητες υποχωρήσεις, αν θέλει στο μέλλον να αποτελέσει ενεργό μέρος και προνομιακός συνομιλητής των μεγάλων οικονομικά δυνάμεων του πλανήτη.
Ο Μελέτης Ρεντούμης είναι οικονομολόγος τραπεζικός