Ο τουρισμός, όπως όλοι γνωρίζουν, αποτελεί ένας από τους πλέον κερδοφόρους κλάδους της χώρας μας. Πολλοί μάλιστα τον αποκαλούν την βαριά βιομηχανία της Ελλάδας, καθώς σημαντική βιομηχανική παραγωγή δεν υπάρχει προς το παρόν.
Μπορεί λοιπόν ο τουρισμός κυρίως τους καλοκαιρινούς μήνες να ανακάμπτει δυναμικά και να προσεγγίζει τα επίπεδα του 2019, όμως αυτό δεν σημαίνει ότι στο όνομα των αυξημένων εσόδων θα πρέπει να επικρατεί ανομία και ασυδοσία.
Η απουσία του κράτους και της πολιτείας στο σύνολο της επικράτειας εδώ και πολλά χρόνια, όσον αφορά τους ελέγχους τήρησης υγειονομικών, αγορανομικών και περιβαλλοντικών κανόνων, είναι παροιμιώδης, με αποτέλεσμα ο κάθε επιχειρηματίας, ιδίως στα τουριστικά νησιά του Αιγαίου, να εκλαμβάνει το μήνυμα ως ένα έμμεσο πράσινο φως για ασυδοσία, αισχροκέρδεια και πάσης φύσεως παραβατικότητα, με φόντο το κέρδος εναντίον κάθε είδους επισκέπτη Έλληνα ή αλλοδαπού.
Η κυβέρνηση μετά τις πρόσφατες καταγγελίες για αυθαιρεσίες σε πολλά νησιά και όχι μόνο, για κατάληψη παραλιών και εμπορική εκμετάλλευσή τους χωρίς καμία άδεια, αποφάσισε να στείλει κλιμάκια για ελέγχους, όταν ήδη βέβαια έχει περάσει το μισό καλοκαίρι και οι παρανομίες εναντίον των κατοίκων και του φυσικού περιβάλλοντος, είναι τεράστιες χωρίς καμία διάθεση αποζημίωσης από τους υπαίτιους.
Το να καταλαμβάνει ο οποιοσδήποτε το σύνολο ή μέρος μίας πανέμορφης παραλίας, να στήνει ξαπλώστρες, να τις χρεώνει όσο θέλει και για να ολοκληρώσει τη δουλειά, δημιουργεί και μία καντίνα, η οποία τελικά καταλήγει να γίνεται εστιατόριο που λειτουργεί σχεδόν όλη την ημέρα, δημιουργεί απίστευτα προηγούμενα ανομίας, ενώ τα διαφυγόντα κέρδη για το κράτος από τη φοροδιαφυγή είναι ήδη υπέρογκα, με θύμα όπως κάθε φορά τον Έλληνα φορολογούμενο.
Σε κάθε περίπτωση, θα πρέπει η πολιτεία να κατανοήσει επιτέλους, ότι η κάθε τουριστική δραστηριότητα έχει συγκεκριμένους κανόνες λειτουργίας και οφείλει να υπάρχει σε ένα καθεστώς ελεύθερου και νόμιμου ανταγωνισμού, χωρίς υπόγειες διαδρομές και ασυδοσίες από επιτήδειους, που στην κυριολεξία λυμαίνονται τη δημόσια περιουσία, λειτουργώντας με πρακτικές μαφίας.
Το ζητούμενο λοιπόν στη χώρα, κυρίως όσον αφορά τον τουρισμό, δεν είναι μόνο τα έσοδα, ούτε τα ποσοστά των κρατήσεων, αλλά η διατήρηση της νομιμότητας, η προστασία του περιβάλλοντος αλλά και η διαφύλαξη της ποιότητας ζωής των κατοίκων όλων των περιοχών, χωρίς σκοπιμότητες και αποκλεισμούς.