Το κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ που μέχρι πρότινος ήταν η επίσημη κυβέρνηση της χώρας, έχει ξεκινήσει την αντιπολιτευτική της τακτική, προσπαθώντας να κατηγορήσει την κυβέρνηση για όλα όσα συμβαίνουν στην χώρα τους τελευταίους μήνες, από το μεταναστευτικό, την παιδεία, την οικονομία και κυρίως στο θέμα της δημόσιας τάξης.
Αντί λοιπόν το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, να επιχειρήσει την δική του αυτοκριτική για την ήττα στις πρόσφατες εκλογές και τελικά να έρθει στην επικαιρότητα με νέες ιδέες και προτάσεις, παρατηρούμε η υποτιθέμενη κανονικοποίηση που αρκετοί ανέμεναν, να εξελίσσεται σε μία ριζοσπαστικοποίηση και με θέσεις που λίγο απέχουν από την λογική των μπαχαλάκηδων, αναρχικών στοιχείων ακόμη και τρομοκρατικών ομάδων που διαταράσουν όχι μόνο το αίσθημα ασφάλειας των πολιτών, αλλά αποτελούν βασικό εχθρό της δημοκρατίας.
Η λογική του ακροδεξιού εχθρού και μία ευφάνταστης ρητορικής συνωμοσιολογίας, είναι βέβαιο ότι όχι μόνο δεν οδηγεί σε μία πλειοψηφία που εκπροσωπεί την μεσαία τάξη, αλλά οδηγεί σε οπισθοδρόμηση το ίδιο το κόμμα που έλαβε 31% στις εκλογές, με αποτέλεσμα να κινδυνεύει σύντομα να επιστρέψει στον βασικό σκληρό πυρήνα που το αποτελεί και δεν είναι άλλο από ένα 3-4%.
Αν ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Αλέξης Τσίπρας προσωπικά, επιθυμεί να αποτελέσει έναν εναλλακτικό πόλο εξουσίας στην ελληνική πολιτική σκηνή, τότε πρέπει να πάρει σοβαρά τον ρόλο του, να αλλάξει την δομή του κόμματος, να προβεί σε ένα συνέδριο προγραμματικών θέσεων με νέα πιο μετριοπαθή πρόσωπα που έχουν γνώσεις στα κομβικά θέματα που απασχολούν την χώρα και να δείξει ότι έχει διάθεση να στηρίξει την χώρα στα πλαίσια μίας εθνικής συναίνεσης.
Αν τελικά δεν τα καταφέρει, είναι σχεδόν βέβαιο ότι όχι μόνο το κόμμα του θα οπισθοχωρήσει ταχύτατα δημοσκοπικά, αλλά και ο ίδιος πιθανότατα μέσα από τις ίδιες τις εξελίξεις και τους κομματικούς δελφίνους που θα προκύψουν μέσα από τον υφέρποντα λαϊκισμό, θα αποτελέσει παρελθόν για το πολιτικό σύστημα.