Μία ακόμη αναπάντεχη τραγωδία συνέβη αυτή τη φορά στην κοιλάδα των Τεμπών, σε ένα απίστευτο σιδηροδρομικό ατύχημα όπου δύο αμαξοστοιχίες συγκρούστηκαν με σφοδρή ταχύτητα από ανθρώπινο λάθος, με αποτέλεσμα δεκάδες νεκρούς και τραυματίες.
Ένα μοιραίο δυστύχημα σε αυτοκινητόδρομο είχε συμβεί και πριν περίπου 20 χρόνια με αρκετά θύματα επίσης, ενώ είναι νωπές ακόμη οι μνήμες από τη μεγάλη τραγωδία στο Μάτι όπου πάνω από 100 συνάνθρωποί μας, κάηκαν ζωντανοί χωρίς έλεος.
Όλα αυτά συμβαίνουν σε ένα ελληνικό κράτος που από τη μία εκσυγχρονίζεται και από την άλλη παραμένει προσκολλημένο στο παρελθόν, με απαρχαιωμένες διαδικασίες και συστήματα και με ανθρώπους που προσπαθούν με χειροκίνητο τρόπο να κάνουν τη δουλειά τους, παίζοντας βέβαια καθημερινά με την πιθανότητα του ανθρώπινου λάθους, όπερ και εγένετο.
Παρά τα Μνημόνια, τις ιδιωτικοποιήσεις, τις επενδύσεις και τις αλλαγές των κυβερνήσεων τα τελευταία δέκα χρόνια, κάποια πράγματα παραμένουν αναλλοίωτα. Πρόκειται για την ακινησία για την αποφυγή ευθυνών, αλλά και την ασυδοσία πολλών στελεχών που λειτουργούν σαν να μην υπάρχει δημόσιο συμφέρον, με μόνο κίνητρο την προσωπική ανέλιξη στα πλαίσια μάλιστα της ήσσονος προσπάθειας.
Είναι γεγονός πως παρότι θα διαφωτιστούν σύντομα τα αίτια του δυστυχήματος, πέραν του βασικού ανθρώπινου λάθους, ο συνδικαλισμός σε όλες τις ΔΕΚΟ, όχι μόνο δεν βοήθησε, αλλά αποτέλεσε τροχοπέδη για την εξυγίανση και ανάπτυξη των εταιριών, είτε με δημόσιο, είτε και με ιδιωτικό χαρακτήρα.
Αν ο καθένας έκανε τη δουλειά του όπως έπρεπε, αλλά και αν οι διοικούντες πρότειναν εγκαίρως τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις εντός της εταιρίας, αναφέροντας κυρίως τον ΟΣΕ, ώστε να αποκτήσει σύγχρονα συστήματα ελέγχου με αυτόματες σημάνσεις και ειδοποιήσεις σε περίπτωση κινδύνου, τότε το πρόσφατο τραγικό δυστύχημα πιθανότατα θα είχε αποφευχθεί.
Επειδή λοιπόν δεν χωρά ο νους του ανθρώπου αυτό που συνέβη, θα πρέπει από αύριο κιόλας, να υπάρξει μία πολύ σοβαρή συζήτηση αφενός για την ασφάλεια στο σιδηροδρομικό δίκτυο της χώρας, αλλά και για την κατάσταση και στις υπόλοιπες ΔΕΚΟ ή πρώην ΔΕΚΟ αν έχουν ιδιωτικοποιηθεί, με στόχο να περιοριστούν οι λειτουργικοί κίνδυνοι και να ενισχυθεί στο μέγιστο η ασφάλεια των πολιτών.
Είναι βέβαιο πως όλοι μιλούν εκ του ασφαλούς μετά από ένα τέτοιο γεγονός, όμως συνολικά η πολιτεία και η Ελλάδα ως ισότιμο μέλος της ΕΕ, οφείλει στον εαυτό της και στους πολίτες της, να προσφέρει δημόσια αγαθά, όπως οι μεταφορές και οι συγκοινωνίες, με τρόπο ασφαλή και σύγχρονο που να σέβεται πάνω από όλα τις ανάγκες όλων των πολιτών.
Αυτό θα απαιτήσει χρόνο, κόπο, μεταρρυθμίσεις και συγκρούσεις με κατεστημένες νοοτροπίες του παρελθόντος, όμως είναι βέβαιο ότι αξίζει να το προσπαθήσει συλλογικά και μαζικά ολόκληρο το πολιτικό σύστημα, μέσα από μία διαδικασία συναίνεσης και συμφωνίας.