Ο 68ος διαγωνισμός της Eurovision ολοκληρώθηκε με μια ομολογουμένως επιτυχημένη και αξιόλογη παραγωγή από τεχνικής και σκηνοθετικής άποψης στο Malmo της Σουηδίας.
Πρόκειται κάθε χρόνο για το μεγαλύτερο τηλεοπτικό γεγονός της χρονιάς και αυτό επιβεβαιώθηκε για μια ακόμη φορά πάρα τις αμφισβητήσεις και τις αμφιβολίες για την ποιότητα των τραγουδιών, καθώς και για την πολιτική που αρχίζει να παίζει ενεργό ρόλο στις αποφάσεις τόσο της παραγωγής όσο και του κοινού.
Η συμμετοχή της Ελλάδας, που κατέλαβε την 11η θέση, ήταν σε γενικές γραμμές αξιοπρεπής, όμως -όπως επισήμαναν αρκετοί ειδικοί στον μουσικό διαγωνισμό- θα μπορούσε να είχε πάει πολύ καλύτερα, ίσως δίνοντας περισσότερες φωνητικές δυνατότητες στην ερμηνεύτρια αλλά και πιθανότατα με μία καλύτερη και πιο γεμάτη σκηνική παρουσία.
Εκτός από την Ελλάδα, βέβαια, υπήρχαν αρκετά γεγονότα που σημάδεψαν τον διαγωνισμό από την αρχή ως το τέλος.
Αρχικά, το λυπηρό γεγονός του δικαιολογημένου αποκλεισμού της Ολλανδίας μετά από επίθεση του καλλιτέχνη σε γυναίκα που δούλευε στην παραγωγή.
Όπως και στη ζωή, η βία λεκτική και σωματική δεν μπορεί να γίνει ανεκτή, έτσι και σε έναν διαγωνισμό με παγκόσμιο ενδιαφέρον οι κανόνες σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων είναι συγκεκριμένοι και πρέπει να τηρούνται απαρέγκλιτα.
Στη συνέχεια, στον διαγωνισμό ήταν έντονο το στοιχείο της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας και μάλιστα είναι αξιοσημείωτο πως στην πρώτη πεντάδα διακρίθηκαν δύο συμμετοχές όπου οι καλλιτέχνες αυτοπροσδιορίζονται ως μη δυαδικοί (non binary) και μάλιστα ένας εξ αυτών ήταν ο νικητής από την Ελβετία.
Αυτό δείχνει πως υπάρχει σημαντική ανάγκη έκφρασης αυτών των ανθρώπων το οποίο γίνεται ολοένα και περισσότερο αποδεκτό από τις μεγάλες κοινωνικές μάζες, αρκεί να τηρούνται οι κανόνες σεβασμού αξιοπρέπειας και ευπρέπειας για όλο τον κόσμο, χωρίς να δίνεται υποχρεωτικά έμφαση στο δικαιώματα συγκεκριμένων συλλογικοτήτων.
Τέλος, ο παράγοντας που έκλεψε την παράσταση ήταν η πολιτική και κυρίως η αντίδραση για τη συμμετοχή του Ισραήλ λόγω του πολέμου που διεξάγει στη Γάζα.
Δυστυχώς τόσο στις πρόβες όσο και στον μεγάλο τελικό οι αποδοκιμασίες και τα γιουχαΐσματα ήταν έντονα πάρα την προσπάθεια της EBU να μην φανούν για να προστατεύσουν την συμμετοχή του Ισραήλ.
Μάλιστα, αντιδράσεις υπήρξαν και για την ελληνική συμμετοχή λόγω της ανάρμοστης όπως ειπώθηκε συμπεριφοράς της Μαρίνας Σάττι, το οποίο βέβαια στην πορεία ξεπεράστηκε με τις απαραίτητες διευκρινίσεις.
Σε κάθε περίπτωση η συμπεριφορά της Ελληνίδας καλλιτέχνιδος δεν ήταν η ενδεδειγμένη στη συνέντευξη τύπου και εξέφραζε περισσότερο τον εαυτό της και όχι τη χώρα με τη συγκεκριμένη στάση της.
Σε κάθε περίπτωση μπορεί ο διαγωνισμός να θεωρήθηκε πετυχημένος και με υψηλή τηλεθέαση, όμως δεν μπορεί να ξεφύγει και να απομονωθεί τόσο από τις πολιτικές συγκρούσεις όσο και από τα κοινωνικά προβλήματα της εποχής μας που επηρεάζουν αναμφίβολα την κρίση και τις αποφάσεις του κοινού.