Η Τουρκία συνεχίζει να επιδιώκει την αναβάθμιση της γεωπολιτικής της θέσης στην Ανατολική Μεσόγειο μέσω πολυδιάστατων στρατηγικών. Η προοπτική υπογραφής ενός μνημονίου οριοθέτησης ΑΟΖ μεταξύ Τουρκίας και Συρίας αναδεικνύει την πρόθεση της Άγκυρας να εδραιώσει τη θέση της ως κυρίαρχος παίκτης στην περιοχή. Ωστόσο, μια τέτοια εξέλιξη δεν αποτελεί απλά μια διμερή υπόθεση, αλλά μια δυναμική με σοβαρές επιπτώσεις στις σχέσεις της Τουρκίας με την Ελλάδα και στην περιφερειακή σταθερότητα.
Επιπρόσθετα, η Τουρκία, μέσω της στρατιωτικής και πολιτικής παρουσίας της στη Συρία, έχει εξασφαλίσει έναν κρίσιμο ρόλο στις εξελίξεις της μεταπολεμικής περιόδου. Η εμπλοκή της έχει ενισχύσει την επιρροή της στα ζητήματα της περιοχής, ειδικά σε θέματα που αφορούν ενεργειακούς πόρους και θαλάσσιες ζώνες. Η σύναψη μνημονίου με τη Συρία για την οριοθέτηση ΑΟΖ θα αποτελούσε μια ακόμη προσπάθεια της Τουρκίας να διαμορφώσει το γεωπολιτικό τοπίο προς όφελός της, αμφισβητώντας ταυτόχρονα τα κυριαρχικά δικαιώματα άλλων κρατών, όπως της Ελλάδας και της Κύπρου.
Από την άλλη, η Ελλάδα έχοντας αντιμετωπίσει ήδη το παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο, παρακολουθεί στενά τις κινήσεις της Άγκυρας. Το μνημόνιο Τουρκίας-Λιβύης, το οποίο παραβλέπει την ελληνική υφαλοκρηπίδα, έχει αποτελέσει πρότυπο για την τουρκική διπλωματία, και ένα ανάλογο βήμα με τη Συρία θα δημιουργήσει νέα δεδομένα. Η Αθήνα έχει ξεκαθαρίσει ότι δεν αναγνωρίζει μνημόνια που συνάπτονται με μεταβατικές κυβερνήσεις, όπως η τρέχουσα κατάσταση στη Συρία, καθώς αυτά δεν έχουν τη νομιμοποίηση να επηρεάζουν μόνιμα ζητήματα εθνικής κυριαρχίας.
Η υπογραφή ενός τέτοιου μνημονίου θα ενισχύσει την πίεση προς την Ελλάδα, αναγκάζοντάς την να εντείνει τις διπλωματικές της προσπάθειες για να προστατεύσει τα κυριαρχικά της δικαιώματα. Παράλληλα, η Τουρκία θα επιχειρήσει να αξιοποιήσει την κατάσταση στη Συρία ως ευκαιρία για να ενισχύσει τις θέσεις της, παρουσιάζοντας τον εαυτό της ως σταθεροποιητικό παράγοντα. Ωστόσο, μια τέτοια στρατηγική μπορεί να δημιουργήσει τριβές με ισχυρούς διεθνείς παίκτες, όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ευρωπαϊκή Ένωση, που αντιτίθενται σε μονομερείς ενέργειες.
Σε κάθε περίπτωση, αν και η Άγκυρα θα κέρδιζε πόντους σε διπλωματικό επίπεδο, οι κινήσεις της θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε περαιτέρω απομόνωση. Η αντίδραση της Ελλάδας, σε συνδυασμό με τη στήριξη που αυτή απολαμβάνει από την Ε.Ε. και άλλες χώρες της περιοχής, όπως η Αίγυπτος και το Ισραήλ, θα περιόριζαν την αποτελεσματικότητα ενός τέτοιου μνημονίου. Η προσδοκία της Τουρκίας να ελέγξει τη θαλάσσια περιοχή μεταξύ της Ανατολικής Μεσογείου και της Συρίας μπορεί να καταλήξει σε μια επικίνδυνη στρατηγική που θα επιτείνει τις εντάσεις, ιδίως με το Ισραήλ που δεν θέλει άλλους δρώντες και δυνητικούς εχθρούς στη Μέση Ανατολή.
Εν κατακλείδι, η πιθανή υπογραφή μνημονίου ΑΟΖ μεταξύ Τουρκίας και Συρίας εντάσσεται σε μια ευρύτερη τουρκική στρατηγική εδραίωσης της επιρροής της στην Ανατολική Μεσόγειο. Ωστόσο, οι προεκτάσεις αυτής της κίνησης είναι πολυδιάστατες και δεν περιορίζονται σε διμερείς σχέσεις. Η Ελλάδα οφείλει να συνεχίσει να αντιδρά σθεναρά, αξιοποιώντας κάθε νομικό, διπλωματικό και στρατηγικό μέσο που έχει στη διάθεσή της, για να προστατεύσει τα κυριαρχικά της δικαιώματα και να διασφαλίσει τη σταθερότητα στην περιοχή.