Ο ΣΥΡΙΖΑ περνά όπως όλα δείχνουν μία από τις δυσκολότερες φάσεις της ιστορίας του, παρότι δεν έχει περάσει ούτε ένας χρόνος πρακτικά από την εκλογή του νέου του προέδρου Στέφανου Κασσελάκη.
Οι αποχωρήσεις καθώς και τα νέα κόμματα που δημιουργήθηκαν από τους βουλευτές που διαφώνησαν με την ηγεσία δεν απέδωσαν καρπούς από τη μία, από την άλλη όμως ο ΣΥΡΙΖΑ δεν δικαιολογεί με τη στάση του σε καμία περίπτωση με τη διαρκή εσωστρέφεια και τα πισώπλατα μαχαιρώματα των στελεχών του, τον τίτλο της αξιωματικής αντιπολίτευσης που έχει ανάγκη όχι μόνο το ίδιο το κόμμα αλλά και ο ίδιος ο τόπος για μία γόνιμη αντιπολίτευση μέσω των κοινοβουλευτικών θεσμών.
Ο νυν πρόεδρος προσπαθώντας προφανώς να αποφύγει τα χειρότερα καθώς και μία πρόταση μομφής από τον πρώην μέντορά του και υποστηρικτή του Παύλο Πολάκη, αφενός τον επανέφερε κακήν κακώς στην κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ μετά τη διαγραφή του, αφετέρου εισηγείται σαρωτικές καταστατικές αλλαγές στο κόμμα, όπως την αλλαγή του ονόματος από ΣΥΡΙΖΑ σε Συνασπισμός της Σύγχρονης Αριστεράς.
Μάλιστα, προτείνει επίσης όριο σε 3 κοινοβουλευτικές θητείες θέλοντας προφανώς να δείξει την πόρτα της εξόδου σε παλαιότερους βουλευτές, ενώ έχει την πρόθεση να αντικαταστήσει την Κεντρική Επιτροπή με ένα Εθνικό Συμβούλιο το οποίο θα αριθμεί 151 μέλη τα οποία θα έχουν λόγο για όλες τις αποφάσεις του κόμματος.
Επίσης, η μάχη με την τάση των 87 στελεχών που του ασκούν συχνά πυκνά κριτική στον πρόεδρο δεν έχει ακόμη κριθεί, καθώς οι μεγάλες αποφάσεις θα οριστικοποιηθούν μετά τη συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής όπου θα εκπροσωπηθούν όλες οι τάσεις και θα φανεί κατά πόσο αρκετά στελέχη θα επιμείνουν στην ανάδειξη νέου προέδρου από τη βάση με στόχο να φύγει ο Στέφανος Κασσελάκης από την προεδρία του κόμματος.
Σε γενικές γραμμές η κατάσταση στην αξιωματική αντιπολίτευση είναι ιδιαίτερα κρίσιμη, με αποτέλεσμα να υπάρχουν εκ νέου σημαντικές πιθανότητες αποχωρήσεων ή και διάσπασης του κόμματος παρά συσπείρωσης και μίας νέας προοπτικής προς την εξουσία.