Η εκλογή του Εκρέμ Ιμάμογλου στην προεδρία του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος (CHP) σηματοδοτεί ένα ιστορικό ορόσημο για την Τουρκία. Παρά την καθαίρεσή του από τη δημαρχία της Κωνσταντινούπολης, ύστερα από απόφαση του Υπουργείου Εσωτερικών της κυβέρνησης Ερντογάν, ο Ιμάμογλου επιστρέφει πιο δυνατός, διεκδικώντας την ηγεσία της αντιπολίτευσης και ταράζοντας τις ισορροπίες στο πολιτικό σκηνικό της χώρας.
Η απομάκρυνση του Ιμάμογλου από τη δημαρχία δεν ήταν παρά μια ακόμη κίνηση της κυβέρνησης Ερντογάν να καταπνίξει κάθε εστία πολιτικής απειλής. Όμως, όπως πολλές φορές στην ιστορία, η καταστολή λειτούργησε αντίστροφα. Ο Ιμάμογλου, ο οποίος ήδη θεωρούνταν η πιο χαρισματική φιγούρα της τουρκικής αντιπολίτευσης, ενισχύθηκε ηθικά και πολιτικά από την αδικία που υπέστη. Αντί να σβήσει από το προσκήνιο, αναδύθηκε ως η μόνη πραγματική ελπίδα απέναντι στην μονοκρατορία του Ερντογάν.
Η ανάληψη της ηγεσίας του CHP από τον Ιμάμογλου αλλάζει τα δεδομένα. Για πρώτη φορά μετά από χρόνια, η τουρκική αντιπολίτευση φαίνεται να έχει έναν ηγέτη με λαϊκή απήχηση, με ικανότητα πολιτικής ενοποίησης και με διεθνές προφίλ. Ο Ιμάμογλου έχει δείξει ότι μπορεί να μιλήσει και στους κοσμικούς και στους μετριοπαθείς ισλαμιστές, γεφυρώνοντας χάσματα που μέχρι τώρα φάνταζαν αγεφύρωτα.
Αυτό δημιουργεί προσδοκίες, αλλά και εντάσεις. Η Τουρκία μπαίνει σε μια περίοδο πολιτικής ρευστότητας, όπου ο Ερντογάν δεν θα έχει απέναντί του μια διάσπαρτη και παθητική αντιπολίτευση, αλλά μια συγκροτημένη, επικοινωνιακά δυναμική και αποφασισμένη ηγεσία.
Ο Τούρκος Πρόεδρος έχει δομήσει την κυριαρχία του στην απουσία σοβαρού αντιπάλου και στον έλεγχο των θεσμών. Η επιστροφή του Ιμάμογλου στο προσκήνιο, και μάλιστα ως αρχηγός του μεγαλύτερου κόμματος της αντιπολίτευσης, του δημιουργεί έναν υπολογίσιμο αντίπαλο. Ο κίνδυνος για τον Ερντογάν είναι διπλός: τόσο στο εσωτερικό, όπου μπορεί να χάσει την πολιτική πρωτοκαθεδρία, όσο και στο διεθνές επίπεδο, όπου οι Δυτικοί εταίροι ίσως βρουν στον Ιμάμογλου μια πιο «προσιτή» εναλλακτική για τις μελλοντικές σχέσεις με την Τουρκία.
Σε κάθε περίπτωση, η Τουρκία βρίσκεται σε ένα κατώφλι: ή θα κινηθεί προς μεγαλύτερη πολιτική ωρίμανση και εναλλαγή εξουσίας, ή θα μπει σε έναν νέο κύκλο πόλωσης και αυταρχισμού. Ο Ιμάμογλου αποτελεί αυτή τη στιγμή το σύμβολο της πρώτης επιλογής – αλλά το καθεστώς Ερντογάν δεν έχει δείξει ως τώρα καμία πρόθεση να αποδεχθεί την ήττα ως πιθανότητα.
Συμπερασματικά, η επόμενη περίοδος προμηνύεται κρίσιμη και ταυτόχρονα επικίνδυνη. Η πολιτική αστάθεια στην Τουρκία δεν αφορά πλέον μόνο τα εσωτερικά της χώρας, αλλά και την ευρύτερη περιοχή, με επιπτώσεις στις σχέσεις με την Ε.Ε., το ΝΑΤΟ, και τους γείτονες.