Η απεργία πείνας του Πάνου Ρούτσι, πατέρα ενός εκ των θυμάτων του δυστυχήματος των Τεμπών, έληξε χθες έπειτα από 23 ημέρες, όταν οι αρχές τελικά αποδέχθηκαν το αίτημά του για εκταφή και διενέργεια νέων τοξικολογικών εξετάσεων στον γιο του.
Ο ίδιος είχε ξεκινήσει αυτή την ακραία μορφή διαμαρτυρίας προκειμένου να αποδείξει ότι η αλήθεια γύρω από τον θάνατο του παιδιού του δεν έχει ακόμη πλήρως αποκαλυφθεί. Παρότι η δικογραφία είχε τυπικά κλείσει στο στάδιο της ανάκρισης, η επιμονή του έδειξε ότι για πολλούς συγγενείς των θυμάτων παραμένουν ακόμη ανοιχτά ερωτήματα σχετικά με το τι ακριβώς συνέβη εκείνη τη μοιραία νύχτα στα Τέμπη.
Πιο συγκεκριμένα, η πορεία προς την ικανοποίηση του αιτήματος του Ρούτσι υπήρξε δύσκολη και αποκαλυπτική των αδυναμιών του διοικητικού μηχανισμού. Για εβδομάδες, η κρατική μηχανή κινήθηκε με βραδύτητα, επικαλούμενη το γεγονός ότι το αίτημα αφορούσε υπόθεση που είχε ήδη περάσει στη δικαστική αρμοδιότητα.
Η γραφειοκρατική αυτή στάση, αν και νομικά κατοχυρωμένη, έδειξε έλλειψη ευαισθησίας απέναντι σε έναν πολίτη που αγωνιζόταν όχι μόνο για δικαιοσύνη, αλλά και για την αξιοπρέπεια της μνήμης του παιδιού του. Το γεγονός ότι χρειάστηκε να φτάσει στα άκρα, ρισκάροντας την ίδια του τη ζωή, προκειμένου να ακουστεί, φανερώνει ένα κενό επικοινωνίας και ανθρωπιάς ανάμεσα στο κράτος και τους πολίτες του.
Αν και το ζήτημα είναι καθαρά δικαστικό, η κυβέρνηση δεν μπορεί να μείνει απολύτως στο απυρόβλητο. Η καθυστέρηση στην ανταπόκριση, η απουσία πολιτικής ευαισθησίας και η έλλειψη συντονισμού μεταξύ υπουργείων και υπηρεσιών αναδεικνύουν ένα διαχρονικό πρόβλημα: την ανικανότητα του κράτους να αντιδρά με ευελιξία και κατανόηση σε περιπτώσεις με έντονο κοινωνικό και ηθικό φορτίο.
Το δυστύχημα των Τεμπών, που συγκλόνισε τη χώρα και ανέδειξε την ανάγκη λογοδοσίας, εξακολουθεί να αποτελεί ανοιχτή πληγή για δεκάδες οικογένειες. Η στάση απέναντι στον Ρούτσι έδειξε ότι, παρά τις εξαγγελίες για διαφάνεια και στήριξη των θυμάτων, τα αντανακλαστικά του κράτους παραμένουν αργά και συχνά αναίσθητα σε ανθρώπινες τραγωδίες.
Εν κατακλείδι, η αποδοχή του αιτήματος και ο τερματισμός της απεργίας πείνας αποτελούν μια μικρή δικαίωση, αλλά ταυτόχρονα και μια υπενθύμιση ότι η εμπιστοσύνη των πολιτών δεν κερδίζεται με νομικά προσχήματα ή επικοινωνιακές δηλώσεις.
Κερδίζεται με πράξεις, με σεβασμό και με την ετοιμότητα να ακούσεις τον πόνο του άλλου πριν αυτός γίνει κραυγή απόγνωσης. Καταλήγοντας, μπορούμε να πούμε ότι η υπόθεση του Πάνου Ρούτσι δεν αφορά μόνο έναν πατέρα που ζητά δικαιοσύνη, αλλά ένα ολόκληρο σύστημα που καλείται να ξαναβρεί την ανθρωπιά του.