Η πρόσφατη επίθεση κουκουλοφόρων στη Νομική Σχολή Αθηνών, με τον τραυματισμό ενός φοιτητή, αποτελεί ένα ακόμη σκοτεινό επεισόδιο στην ανεξέλεγκτη αλυσίδα βίας και ανομίας που μαστίζει τα ελληνικά πανεπιστήμια εδώ και χρόνια. Η ενέργεια αυτή δεν είναι μόνο καταδικαστέα αλλά είναι και βαθιά ανησυχητική, γιατί αποκαλύπτει με τον πιο τραγικό τρόπο την πλήρη απουσία ουσιαστικής προστασίας στον χώρο της ανώτατης εκπαίδευσης.
Το ελληνικό πανεπιστήμιο, ένας θεσμός που θα έπρεπε να είναι σύμβολο ελευθερίας, δημοκρατίας και πνευματικής αναζήτησης, έχει μετατραπεί σε πεδίο ανεξέλεγκτης δράσης βίαιων ομάδων. Η επίθεση δεν ήταν απλώς ένα μεμονωμένο περιστατικό. Ήταν ένα σύμπτωμα μιας βαθύτερης παθογένειας: της συνεχούς και επαναλαμβανόμενης αδυναμίας του κράτους να διασφαλίσει το αυτονόητο – την ασφάλεια των φοιτητών και των καθηγητών.
Η κυβέρνηση, η οποία κατάργησε την πανεπιστημιακή αστυνομία χωρίς να παρουσιάσει ένα λειτουργικό, εναλλακτικό σχέδιο προστασίας, φέρει ευθύνη για τη σημερινή εικόνα των πανεπιστημίων. Η απόφαση αυτή, αν και έγινε αντικείμενο κριτικής με επιχειρήματα περί αστυνομοκρατίας και κοινωνικής έντασης, αποδείχθηκε ότι άφησε πίσω της ένα σημαντικό κενό ασφάλειας, το οποίο τώρα γεμίζουν κουκουλοφόροι, τραμπούκοι και παραβατικές ομάδες. Η πολιτική ιδεολογία και ιδίως η ιδεοληψία οδήγησαν σε μια κατάσταση πλήρους έκθεσης των πανεπιστημιακών κοινοτήτων στον κίνδυνο.
Ο τραγικός τραυματισμός ενός νέου ανθρώπου, που βρέθηκε στο λάθος μέρος τη λάθος στιγμή, δεν πρέπει να περάσει στα ψιλά της επικαιρότητας. Αντιθέτως, πρέπει να σημάνει συναγερμό. Τα πανεπιστήμια δεν είναι άσυλο εγκληματιών. Είναι χώροι μόρφωσης και δημιουργίας, όχι ορμητήρια βίας. Κι αν το κράτος δεν είναι σε θέση να εξασφαλίσει συνθήκες ασφάλειας, τότε τίθεται υπό αμφισβήτηση ο ίδιος ο ρόλος του και η ευθύνη που έχει απέναντι στους πολίτες.
Είναι καιρός για ξεκάθαρες αποφάσεις. Για την καθιέρωση σταθερών και μόνιμων μέτρων φύλαξης, με σεβασμό στην ακαδημαϊκή ελευθερία, αλλά και με αυστηρή αντιμετώπιση κάθε μορφής παραβατικότητας. Η ανομία δεν έχει θέση στα πανεπιστήμια. Όπως δεν έχει θέση και η αδιαφορία.
Σε κάθε περίπτωση, θεωρούμε πως ήρθε η ώρα η Πολιτεία να πράξει τα αυτονόητα. Για την υπεράσπιση του δημόσιου αγαθού που λέγεται παιδεία, καθώς και της δημόσιας περιουσίας που πληρώνει από τη φορολογία ο ελληνικός λαός, πριν θρηνήσουμε θύματα από κάποιο τραγικό περιστατικό που κανείς πλέον δεν θα θέλει να θυμάται.