Ο πρόσφατος βασανισμός και βιασμός ενός σκύλου ράτσας χάσκι στην Αραχωβα μέχρι τον τραγικό του θάνατο, έχει προκαλέσει όπως αναμενόταν αίσθηση και αποτροπιασμό στην πανελλήνια κοινή γνώμη, αν και δεν έχουν εξακριβωθεί από τις αρχές οι λεπτομερείς αιτίες θανάτου του ζώου.
Η κινητοποίηση της αστυνομίας και των εισαγγελικών αρχών έγινε από την πρώτη στιγμή, για την αναζήτηση του δράστη, αν βέβαια είναι μόνο ένας και με την επιφύλαξη της ανθρώπινης παρέμβασης, καθώς η αξιόποινη αυτή πράξη, όχι μόνο είναι αποτρόπαια και καταδικαστέα, αλλά αποτελεί και κακούργημα σύμφωνα με το πρόσφατο νομικό πλαίσιο στη χώρα.
Βέβαια, από την αναζήτηση και την ενοχοποίηση του δράστη, μέχρι τη γενίκευση της ανοχής και της συνενοχής στο έγκλημα ολόκληρης της περιοχής της Αράχωβας, η απόσταση είναι τεράστια αλλά και άδικη όσον αφορά τα ορθολογικά επιχειρήματα κατηγορίας χιλιάδων ανθρώπων, που είτε ζουν είτε δραστηριοποιούνται στη συγκεκριμένη περιοχή.
Το να στοχοποιούνται μεμονωμένες περιοχές της χώρας, επειδή παρουσιάστηκε ένα συγκεκριμένο και καταδικαστέο έγκλημα, μόνο με εικασίες και χωρίς αδιάσειστα στοιχεία, είναι από μόνο του συκοφαντικό και δημιουργεί συνθήκες σύγκρουσης και διάρρηξης του κοινωνικού ιστού, την ίδια στιγμή που θα έπρεπε όλοι ενωμένοι να αναζητούν μόνο τους συγκεκριμένους ενόχους, τους οποίους οφείλει να τιμωρήσει μόνο η ελληνική δικαιοσύνη.
Σε κάθε περίπτωση, αφενός τα συνεχόμενα εγκλήματα κατά ζώων δείχνουν τον ευτελισμό της κοινωνίας μας, αφετέρου όμως η συνολική καταδίκη ομάδων ανθρώπων ή τοπικών κοινωνιών καταδεικνύουν μια έλλειψη ευθυκρισίας όσον αφορά τα αδικήματα και τους πραγματικούς ενόχους, γεγονός που μπορεί να οδηγήσει σε αυθαίρετα συμπεράσματα και σε άνομες εκδικητικές συμπεριφορές.