Έχουν ήδη συμπληρωθεί δύο χρόνια από τότε που η ρωσική πολεμική μηχανή εισέβαλε στην Ουκρανία και πρακτικά είχε ως αρχικό σχέδιο να καταλάβει το Κίεβο, να αλλάξει την κυβέρνηση και να θεωρήσει πως η Ουκρανία είναι μέρος της Ρωσικής δημοκρατίας.
Μπορεί ο αρχικός στόχος να μην ευοδώθηκε όσον αφορά την κατάκτηση της Ουκρανίας, όμως σήμερα η Ρωσία κατέχει ήδη το 18% των εδαφών της χώρας, πάρα την ουκρανική αντεπίθεση τους προηγούμενους μήνες και μάλιστα με πιθανή αυξητική τάση, αν υπάρξει από την άνοιξη και μετά μια ρωσική πλέον αντεπίθεση από τα ανατολικά προς τα δυτικά της επικράτειας.
Σε κάθε περίπτωση, τον πρώτο λόγο για την έκβαση του πολέμου στην Ουκρανία, έχουν οι ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ, η ΕΕ και ευρύτερα η Δύση με τις αποφάσεις της τόσο για τα εξοπλιστικά πακέτα και την εκπαίδευση προς τις ουκρανικές Ένοπλες Δυνάμεις, όσο και τις διαδοχικές κυρώσεις προς ρωσικές εταιρίες για τη μεταφορά πετρελαίου και φυσικού αερίου σε χώρες της Δύσης, καθώς και για παραβίαση του πλαφόν που έχει ορίσει η ΕΕ ως τιμή πώλησης.
Ο συγκεκριμένος πόλεμος που πλέον διεξάγεται δια αντιπροσώπων, είναι από την αρχή ένας άνισος πόλεμος, καθώς η Ουκρανία είναι μια μεσαία πληθυσμιακά αλλά και στρατιωτικά χώρα, ενώ αντίθετα η Ρωσία αποτελεί μια πυρηνική υπερδύναμη με τον δεύτερο μεγαλύτερο στρατό στον κόσμο.
Το πώς θα διαμορφωθεί η εξέλιξη του πολέμου είναι αβέβαιο, όμως το σίγουρο είναι ότι χαμένος είναι ήδη ο ουκρανικός λαός, με τις εκατοντάδες χιλιάδες απώλειες και ένα μεγάλο κύμα μετανάστευσης προς την Ευρώπη, που έχει ξεπεράσει το 15% του συνολικού πληθυσμού της χώρας.