Το τελευταίο διάστημα, ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας Νίκος Δένδιας φαίνεται να διαμορφώνει σταδιακά ένα διακριτό πολιτικό αποτύπωμα, απομακρυνόμενο από τη γραμμή του Μεγάρου Μαξίμου. Η πιο χαρακτηριστική ένδειξη αυτής της απόστασης είναι η στάση του απέναντι στην τροπολογία που μεταφέρει την ευθύνη για το Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη από το Υπουργείο Πολιτισμού στο Υπουργείο Εθνικής Άμυνας, κατόπιν εντολής του Πρωθυπουργού.
Παρότι η ρύθμιση παρουσιάστηκε ως τεχνική διευθέτηση, ο Δένδιας φέρεται να μην είχε προηγουμένως ενημερωθεί ή να μην είχε ζητήσει ο ίδιος την ανάληψη αυτής της αρμοδιότητας, γεγονός που ερμηνεύτηκε από πολιτικούς παρατηρητές ως ένδειξη εσωτερικής έντασης και έλλειψης επικοινωνίας μεταξύ του Υπουργού και του Μαξίμου.
Πρέπει να τονιστεί πως δεν είναι η πρώτη φορά που ο Νίκος Δένδιας διαφοροποιείται, έστω και με διακριτικό τρόπο, από το πρωθυπουργικό περιβάλλον. Η στάση του σε ζητήματα θεσμικού χαρακτήρα, όπως η λειτουργία των Ενόπλων Δυνάμεων και οι σχέσεις με τη Δικαιοσύνη, αλλά και οι προσεκτικά διατυπωμένες δηλώσεις του για ζητήματα διαφάνειας και πολιτικής ηθικής, έχουν καλλιεργήσει την εικόνα ενός πολιτικού που επιθυμεί να διατηρεί την αυτονομία του. Στον δημόσιο λόγο του, αποφεύγει τον σκληρό κομματικό τόνο, επενδύοντας περισσότερο στο προφίλ ενός μετριοπαθούς και θεσμικού πολιτικού, με ευρωπαϊκή αναφορά και εθνικό κύρος.
Η διαφοροποίηση του Δένδια δεν φαίνεται να στοχεύει στην ευθεία αντιπαράθεση με το Μέγαρο Μαξίμου, αλλά λειτουργεί ως μια μορφή σιωπηρής υπενθύμισης της πολιτικής του βαρύτητας και της ανεξαρτησίας του εντός της Νέας Δημοκρατίας. Ωστόσο, όσο πλησιάζουμε προς τις εκλογές, η ύπαρξη δύο παράλληλων γραμμών στο εσωτερικό του κυβερνώντος κόμματος μπορεί να αποδειχθεί προβληματική, ιδίως εάν οι διαφορές μετατραπούν σε δημόσια πολιτική ατζέντα. Η βάση της ΝΔ αναγνωρίζει στον Δένδια το προφίλ του ασφαλούς θεσμικού πόλου, κάτι που μπορεί να λειτουργήσει ως αντίβαρο σε φθορά ή δυσαρέσκεια προς το κυβερνητικό κέντρο.
Στην πράξη όμως, η διαρκής διαφοροποίηση του Υπουργού Άμυνας ενδέχεται να προκαλέσει δυσφορία στο πρωθυπουργικό περιβάλλον, χωρίς όμως να οδηγεί σε ρήξη. Αντίθετα, αναδεικνύει μια υπόγεια ισορροπία δυνάμεων μέσα στη Νέα Δημοκρατία, όπου ο Δένδιας εμφανίζεται ως η πιο θεσμική φωνή της παράταξης σε μια περίοδο που η πολιτική συζήτηση μετατοπίζεται προς πιο συγκρουσιακούς τόνους.
Σε κάθε περίπτωση, η στάση του Νίκου Δένδια αποτελεί μια λεπτή άσκηση πολιτικής ισορροπίας. Από τη μία πλευρά, ενισχύει την προσωπική του εικόνα ως υπεύθυνου και ανεξάρτητου πολιτικού με αίσθηση θεσμικού καθήκοντος· από την άλλη, θέτει ένα όριο ανοχής στην πλήρη ευθυγράμμιση με την πρωθυπουργική στρατηγική.
Αν το κλίμα έντασης διατηρηθεί, η απόσταση του υπουργού Άμυνας μπορεί να εξελιχθεί σε εσωτερικό πρόβλημα για την κυβέρνηση, αλλά και σε πρόκριμα για το ποιος θα διαδραματίσει πρωταγωνιστικό ρόλο στη μετά-Μητσοτάκη εποχή της Νέας Δημοκρατίας, όταν αυτή φυσικά έλθει.