Παρά την απότομη στροφή της κοινής γνώμης στη σύγκρουση στη Μέση Ανατολή μεταξύ Ισραήλ και Χαμάς, δεν πρέπει να παραβλέψουμε ότι η σύρραξη στην Ουκρανία συνεχίζεται μετά τη ρωσική εισβολή και μάλιστα σε διάφορα μέτωπα, καθώς η Ουκρανία έχει ξεκινήσει εδώ και κάποιους μήνες τη λεγόμενη αντεπίθεση, με στόχο την ανακατάληψη εδαφών τόσο στις ρωσόφωνες περιοχές όσο και σε πόλεις που κατελήφθησαν μετά την εισβολή και παραμένουν υπό κατοχή.
Ο λόγος που η Ουκρανία άντεξε όλο αυτό το διάστημα και δεν κατέρρευσε η κυβέρνηση του Κιέβου υπό τον Ζελένσκι, είναι ότι είχε αμέριστη δυτική υποστήριξη, κυρίως από την αμερικανική κυβέρνηση του Τζο Μπάιντεν, που εγκρίνει δις ευρώ εξοπλιστικών προγραμμάτων σχεδόν κάθε μήνα προς το Κογκρέσο, ως υποστήριξη στην Ουκρανία.
Βέβαια, δεν είναι σίγουρο για πόσο διάστημα ακριβώς μπορεί να συνεχιστεί απρόσκοπτα αυτή η υποστήριξη, δεδομένων των συνθηκών της σύγκρουσης στη Μέση Ανατολή, όπου απαιτείται και εκεί σημαντική δυτική συνδρομή προς το Ισραήλ.
Εκτός αυτού ένα νέο πρόβλημα που έρχεται στον ορίζοντα, είναι η ενότητα της Ουκρανίας στο μέτωπο και η σχέση στρατιωτικής και πολιτικής ηγεσίας.
Μπορεί ο πρόεδρος Ζελένσκι να έχει ζητήσει κάποια απτά αποτελέσματα στο μέτωπο και στο θέμα της ανακατάληψης εδαφών, όμως αυτό δεν έχει προχωρήσει με τον ρυθμό που θα έπρεπε.
Μάλιστα, η πρόσφατη δήλωση του αρχηγού των ενόπλων δυνάμεων πως ο πόλεμος με τη Ρωσία βρίσκεται σε αδιέξοδο, έχει πυροδοτήσει διάφορα σενάρια για το μέλλον του πολέμου και κατά πόσο η Ουκρανία μπορεί να πετύχει σημαντικές νίκες το επόμενο διάστημα, που θα ανατρέψουν την παρούσα κατάσταση και θα φέρουν την χώρα σε θέση ισχύος απέναντι στον εχθρό.
Τέλος, η δολοφονία ανώτατου αξιωματικού, συνεργάτη του αρχηγού των ενόπλων δυνάμεων της Ουκρανίας, δείχνει πως υπάρχουν αντιπαλότητες στο στράτευμα και πως η συνέχιση του πολέμου απαιτεί υπομονή, αφοσίωση, νέα όπλα μεγάλου βεληνεκούς αλλά και ενότητα, η οποία δυστυχώς δεν είναι καθόλου εγγυημένη το τελευταίο διάστημα.