Η προσπάθεια ανασύστασης της κεντροαριστεράς δεν είναι καινούρια και φαίνεται πως είναι κάτι που απασχολεί ιδιαίτερα ένα μέρος του εκλογικού σώματος με βάση τα υφιστάμενα κόμματα εξουσίας, καθώς πειστική απάντηση δεν υπάρχει μέχρι στιγμής τα τελευταία δέκα χρόνια τουλάχιστον, παρά τη διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και τη δημοσκοπική αύξηση του ΠΑΣΟΚ μετά και τα αυξημένα ποσοστά του στις τελευταίες βουλευτικές εκλογές.
Παρά τις ζυμώσεις και τις ατελείωτες συζητήσεις ανάμεσα σε κόμματα, φορείς και στελέχη, δεν υπάρχει στον ορίζοντα, κυρίως μετά την κάθετη πτώση του ΣΥΡΙΖΑ και την αποχώρηση του Αλέξη Τσίπρα από την ηγεσία, καμία προοπτική προς το παρόν διαμόρφωσης ενός ενιαίου πόλου ή μίας συνεργασίας που θα μπορούσε να εξελιχθεί σε ένα μεγάλο κόμμα εξουσίας που θα αντιπαρατεθεί επί ίσοις όροις με την ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Η πρόσφατη εκδήλωση για την κεντροαριστερά, με θέμα ποιος θα απειλήσει την κυριαρχία Μητσοτάκη, ήταν μία προσπάθεια διερεύνησης ενός κλίματος από στελέχη που καλοβλέπουν στα κεντροαριστερά κόμματα πιθανές συνεργασίες, μόνο που όπως όλα έδειξαν, αποτέλεσε περισσότερο μία οχλαγωγία με ανταλλαγές απόψεων και λιγότερο μία σύνθεση πολιτικών.
Οι τρεις ομιλητές της εκδήλωσης, η Έφη Αχτσιόγλου από τη Νέα Αριστερά, ο Νίκος Τεμπονέρας από τον ΣΥΡΙΖΑ και ο Μανώλης Χριστοδουλάκης από το ΠΑΣΟΚ, δεν είναι σαφές τι ακριβώς εκπροσωπούσαν, εφόσον τα κόμματα στα οποία ανήκουν, δεν είχαν πρακτικά ανακοινώσει την υποστήριξή τους στην εκδήλωση, ούτε είχαν ορίσει επίσημα εκπροσώπους ως μία διακομματική πρωτοβουλία.
Στα μάτια των περισσότερων συμμετεχόντων, φάνηκαν τρία στελέχη που επιχειρούν δια της πλαγίας οδού να παρακάμψουν τα όρια των κομμάτων τους, να διεμβολίσουν μεγαλύτερα ακροατήρια και στο τέλος να φανούν προσωπικά ότι παίζουν κάποιο σημαντικό ρόλο στις πολιτικές εξελίξεις ως εναλλακτικοί πόλοι εξουσίας.
Δεν είναι βέβαιο ότι έχουν κατανοήσει στην κεντροαριστερά, στα αντίστοιχα κόμματα, αλλά και τα στελέχη που έχουν τις φιλοδοξίες να ηγηθούν, ποια είναι ακριβώς τα προβλήματα του ελληνικού λαού, ώστε να προτείνουν τις αντίστοιχες λύσεις με σοβαρή επιχειρηματολογία, πέραν από μικροκομματικές σκοπιμότητες και μεγαλοστομίες αμφισβήτησης της κυριαρχίας Μητσοτάκη, όπως χαρακτηριστικά αναφέρουν, χωρίς όμως κάποιο ουσιαστικό αποτέλεσμα.