Μετά από ατελείωτες διαβουλεύσεις τόσο εντός όσο και εκτός Βουλής το περιβόητο νομοσχέδιο για την ισότητα στον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών, καθώς και για την τεκνοθεσία ψηφίστηκε με μεγάλη πλειοψηφία στη Βουλή, καθώς συμφώνησαν και το υπερψήφισαν εκτός από την κυβέρνηση που το εισηγήθηκε, το ΠΑΣΟΚ, ο ΣΥΡΙΖΑ, η Νέα Αριστερά αλλά και η Πλεύση Ελευθερίας.
Διαρροές υπήρχαν τόσο από τη ΝΔ, καθώς και από το ΠΑΣΟΚ και τον ΣΥΡΙΖΑ, παρά την κομματική πειθαρχία που είχε επιβληθεί, αλλά σε κάθε περίπτωση πρόκειται για ένα σημαντικό βήμα το οποίο έγινε από την Ελλάδα όσον αφορά τα δικαιώματα των ομόφυλων ζευγαριών, με αποτέλεσμα η χώρα μας να είναι η πρώτη ορθόδοξη χώρα που το έχει ψηφίσει μέχρι σήμερα, ενώ συμμετέχει και στο club των χωρών της ΕΕ που το έχουν ήδη ψηφίσει και εφαρμόσει χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα από τους πολίτες.
Αυτό βέβαια που έκανε εντύπωση δεν ήταν το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας που ήταν λίγο πολύ αναμενόμενο, ούτε η αντιπολίτευση κομμάτων που ρέπουν προς την ακροδεξιά, αλλά κυρίως η εσωκομματική αντιπολίτευση προς την κυβέρνηση και πιο συγκεκριμένα από τον πρώην πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά.
Ο πρώην πρωθυπουργός, ο οποίος προφανώς έχει τη δική του τοποθέτηση και το δικό του ιδεολογικό στίγμα που είναι πιο κοντά στη δεξιά από ό,τι στο φιλελεύθερο κέντρο, ανέπτυξε τη θεωρία του με ύφος αρκετά έντονο εναντίον της κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη, αναφέροντας πως το συγκεκριμένο νομοσχέδιο ανατρέπει τον θεσμό της οικογένειας και το οικογενειακό δίκαιο και δεν είχε καμία υποχρέωση η χώρα να το προχωρήσει, καθώς δεν υφίσταται εξαναγκασμός είτε από την ευρωπαϊκή νομοθεσία είτε από κάποια άλλη κανονιστική απαίτηση.
Συμπερασματικά, μπορεί για κάποιους ο λόγος του πρώην πρωθυπουργού να ήταν πύρινος και αυθεντικός όπως πάντα, παρ’ όλα αυτά, είναι βέβαιο πως δεν χρειαζόταν για ένα καθαρά νομικό ζήτημα που αγγίζει τα ανθρώπινα δικαιώματα μία κατά μέτωπο επίθεση στην κυβέρνηση και στο κόμμα το οποίο τον ανέδειξε ως πρωθυπουργό, γεγονός που θα έπρεπε εκ των πραγμάτων να έχει έναν πιο συγκαταβατικό και νηφάλιο λόγο με στόχο την πολιτική συναίνεση.