Πρόσφατα ανακοινώθηκε πως η Ρωσία αναλαμβάνει την προεδρία για ένα μήνα του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, κάτι που έχει πυροδοτήσει πλήθος αντιδράσεων, από πολλά κράτη μέλη της διεθνούς κοινότητας και κυρίως από την Ουκρανία που υφίσταται εδώ και ένα χρόνο τη ρωσική εισβολή, μαζί με θηριωδίες και εγκλήματα πολέμου σε διάφορα σημεία της επικράτειας.
Αυτό και μόνο το γεγονός σε συνδυασμό με αρκετές χώρες της Δύσης που εξακολουθούν με έμμεσο τρόπο να αγοράζουν από τη Ρωσία πετρέλαιο και φυσικό αέριο, σαφώς εγείρουν ερωτηματικά για τον τρόπο αντιμετώπισης του πολέμου στην Ουκρανία και κατά πόσο το μέτωπο είναι ενιαίο και αρραγές.
Μπορεί η ΕΕ να έχει ανακοινώσει σε όλους τους τόνους ότι βρίσκεται στο πλευρό της Ουκρανίας και ψηφίζει συνεχώς κυρώσεις προς την Ρωσία, όμως η πραγματικότητα είναι ότι αφενός μέσω νέων αγορών ή μέσω διαφορετικών διαδρόμων μεταφοράς, έχει καταφέρει σε κάποιο βαθμό η Ρωσία να προσπεράσει και να μετριάσει τις κυρώσεις και από την άλλη η πλειονότητα των οπλικών συστημάτων, δεν προέρχεται από την ΕΕ, αλλά από μεγάλες δυνάμεις εκτός της Ένωσης, όπως οι ΗΠΑ και η Βρετανία.
Είναι γεγονός πως ο πόλεμος δια αντιπροσώπου που συντελείται στην Ρωσία στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό στην στήριξη των ΗΠΑ, οι οποίες προσπαθούν να διατηρήσουν έναν ανοιχτό δίαυλο επικοινωνίας με τη Ρωσία τουλάχιστον για την προοπτική μη χρήσης πυρηνικών όπλων στην συγκεκριμένη σύγκρουση, που μπορεί να έχει ολέθρια αποτελέσματα.
Σε κάθε περίπτωση, το να έχει λόγο η Ρωσία στο συμβούλιο ασφαλείας, είναι από την μία θεσμικό, αλλά και από την άλλη βαθιά υποκριτικό, όταν διεξάγεται ένας καταστροφικός επιθετικός πόλεμος εναντίον μίας ευρωπαϊκής χώρας και μάλιστα έχοντας προκαλέσει αφενός διαταραχές στην εφοδιαστική αλυσίδα και αφετέρου τεράστια ανθρωπιστική κρίση.