Είχαμε καιρό ομολογουμένως να δούμε στη Βουλή αψιμαχίες και διαξιφισμούς για τα εθνικά μας σύμβολα, όμως το είδαμε και αυτό στα πλαίσια της επικαιρότητας.
Πιο συγκεκριμένα, σε έκθεση στο Γενικό Προξενείο της χώρας μας στη Νέα Υόρκη, σε συνεργασία με το Ελληνοαμερικανικό Επιμελητήριο, παρουσιάστηκε η ελληνική σημαία με χρώμα ροζ ή καλύτερα σε ροζ φόντο, με αποτέλεσμα όταν αυτό έγινε γνωστό να προξενηθούν αντιδράσεις στη χώρα μας, τόσο εντός όσο και εκτός Βουλής.
Η κυβέρνηση, μόλις αντιλήφθηκε το όλο ζήτημα μετά από παρέμβαση του κου Νατσιού που είναι ο επικεφαλής του κόμματος Νίκη, αποφάσισε να μην επιτρέψει την παρουσίαση της σημαίας με αλλαγές χρωμάτων, κάτι που και αυτό με τη σειρά του δημιούργησε αντιδράσεις στα κόμματα της αριστεράς, τόσο στον ΣΥΡΙΖΑ όσο και στη Νέα Αριστερά, που μίλησε για ακροδεξιά διολίσθηση.
Η απάντηση στην παραπάνω περίπτωση που περιγράφηκε μέσα στα φλέγοντα ζητήματα της επικαιρότητας, είναι η λέξη μέτρο.
Όταν η πολιτική, οι παρεμβάσεις, τα επιχειρήματα, η σάτιρα, η τέχνη, έχουν ένα μέτρο στον τρόπο με τον οποίον προσεγγίζουν τα πράγματα, τότε αφενός γίνονται πιο κατανοητές και αφετέρου, έχουν μεγαλύτερο σεβασμό από το κοινό και το εκλογικό σώμα.
Στην προκειμένη περίπτωση, μπορεί να μιλούμε για τέχνη που αποτυπώνεται στην ελληνική σημαία, όμως μιλάμε για ένα θεσμικό εθνικό σύμβολο, με συγκεκριμένα χρώματα και αναλογίες και αυτό από μόνο του δεν επιδέχεται οποιασδήποτε εικαστικής παρέμβασης, όπως συμβαίνει στην πλειονότητα των κρατών στον πολιτισμένο κόσμο.
Το να προσπαθούν για μία ακόμη φορά τα κόμματα της αριστεράς να στηρίξουν την επιχειρηματολογία τους στο πόσο αριστερή ή όχι είναι μία απόφαση, ουσιαστικά το μόνο που πετυχαίνουν είναι να απομακρύνουν τους ψηφοφόρους όλο και περισσότερο από το δικό τους ιδεολογικό στίγμα, καθώς ενδέχεται οι απόψεις τους σε λίγο καιρό να μην αφορούν κανένα, παρά μόνο τους ίδιους.