Η πορεία των τιμών των βασικών αγαθών ενός νοικοκυριού έχουν πάρει την ανιούσα, με τον πληθωρισμό να επιμένει στην πλειονότητα των βασικών προϊόντων με αυξήσεις άνω του 10% μεσοσταθμικά.
Ένα πολύ κλασικό παράδειγμα το οποίο ήρθε στην επιφάνεια πρόσφατα αλλά αποτελούσε κοινό μυστικό στην αγορά, είναι η αγορά του βρεφικού γάλακτος.
Σύμφωνα με την έρευνα που έγινε από την Επιτροπή Ανταγωνισμού, το βρεφικό γάλα όλων των πολυεθνικών εταιριών που διατίθενται στη χώρα μας και μάλιστα τόσο της πρώτης όσο και της δεύτερης βρεφικής ηλικίας, κοστίζει πολύ υψηλότερα από οποιαδήποτε άλλη χώρα της ευρωζώνης αλλά και της ΕΕ, δημιουργώντας συνθήκες αισχροκέρδειας στην ελληνική αγορά.
Μάλιστα, είναι αξιοσημείωτο το γεγονός πως η συγκεκριμένη αγορά υποτίθεται ότι θα άλλαζε ριζικά προς το καλύτερο από την περίοδο των μνημονίων και τις τότε συζητήσεις με την Τρόικα, όπου είχε συμφωνηθεί από την τότε κυβέρνηση το μακρινό 2011, το βρεφικό γάλα να διατίθεται και από τα supermarkets και όχι μόνο από τα φαρμακεία όπως συνέβαινε, πάρα τις συντεχνιακές αντιδράσεις που υπήρξαν.
Ο νόμος λοιπόν ψηφίστηκε και εφαρμόστηκε κατά τις επιταγές του Μνημονίου, όσον αφορά την πώληση των προϊόντων με στόχο να χτυπηθεί η αισχροκέρδεια και να ενισχυθεί ο ανταγωνισμός, αλλά το τελικό αποτέλεσμα όχι μόνο ήταν πενιχρό, αλλά λειτούργησε υπέρ συγκεκριμένων εταιριών, με αποτέλεσμα οι τιμές λιανικής να διευρυνθούν περαιτέρω, φθάνοντας στο σημείο οι αποκλίσεις να είναι από 32% η μικρότερη, ως 213% η μεγαλύτερη, για τις ίδιες ακριβώς συσκευασίες και ποσότητες στην αγορά της ΕΕ.
Συμπερασματικά, θα λέγαμε πως η κυβέρνηση έχει την υποχρέωση να μεριμνήσει με τα εργαλεία που διαθέτει, για την απρόσκοπτη λειτουργία της αγοράς σε όλα τα προϊόντα, αρκεί να τηρείται η ευρωπαϊκή νομοθεσία περί ανταγωνισμού και να μην υπάρχουν φαινόμενα που επί χρόνια συντηρούν τα κέρδη συγκεκριμένων εταιριών, εις βάρος των συμφερόντων των καταναλωτών.