Έχουμε δει αρκετές φορές στο παρελθόν τη δικαιοσύνη μέσω του Ελεγκτικού Συνεδρίου ή του Αρείου Πάγου, να καταλήγει σε αποφάσεις υπέρ των συνταξιούχων ή των μισθωτών όσον αφορά τις περικοπές που είχαν αποφασιστεί, είτε από την αρχή των Μνημονίων, είτε με μετέπειτα νόμους για τη ρύθμιση του ασφαλιστικού, με στόχο τη βιωσιμότητά του.
Όταν όμως οι παρεμβάσεις και οι αποφάσεις λαμβάνονται έπειτα από αίτημα των ίδιων των δικαστικών λειτουργών για την περικοπή των συντάξεών τους και μάλιστα για την αναπροσαρμογή τους σε προμνημονιακά επίπεδα με αναδρομική ισχύ, τότε η ουσία του θέματος αλλάζει αρκετά και είναι βέβαιο ότι προκαλεί το κοινό αίσθημα, εν μέσω μάλιστα πληθωρισμού και μεγάλου κύματος ακριβείας.
Είναι αξιοσημείωτο ότι υπήρξαν αρκετές προσφυγές δικαστικών για την επαναφορά των συντάξεών τους, με στόχο μάλιστα να γίνει δεδικασμένο και να γενικευθεί με αναδρομικότητα κάτι το οποίο σε πρώτη φάση βρήκε σύμφωνο το Ελεγκτικό Συνέδριο.
Η κυβέρνηση ως όφειλε σεβάστηκε την απόφαση της ανεξάρτητης δικαιοσύνης, όμως για να προασπίσει την δημοσιονομική της πολιτική και τον προϋπολογισμό του κράτους, προέβη σε νομοθετική ρύθμιση, ώστε να αποζημιωθούν μόνο όσοι προσέφυγαν για το ζήτημα και όχι το σύνολο των δικαστικών, καθώς διαφορετικά αυτό θα ισοδυναμούσε πιθανότατα με αύξηση φορολογίας για την εξεύρεση του σχετικού κονδυλίου.
Είναι σαφές πως μπορεί οι εξουσίες στην Ελλάδα να είναι ανεξάρτητες, όμως θα πρέπει στο βάθος να υπηρετούν τις ίδιες αξίες κάτω από τους ίδιους εισοδηματικούς περιορισμούς, ώστε να εξασφαλίζεται η δικαιοσύνη και η ισονομία σε όλα τα επίπεδα.
Άρα λοιπόν, πέρα από το αυστηρά νομικό χαρακτήρα του θέματος και τη δικαίωση των δικαστικών για τις αυξήσεις στις συντάξεις τους μέσω του Ελεγκτικού Συνεδρίου, απαιτείται από τη δικαιοσύνη να αφουγκράζεται καλύτερα τις κοινωνικές συνθήκες και ανάγκες, γνωρίζοντας πολύ καλά τους δημοσιονομικούς περιορισμούς, καθώς και την κατάσταση που επικρατεί στο μέσο νοικοκυριό που αμοίβεται με τον κατώτατο μισθό και οι συντάξεις που λαμβάνει είναι κάτι παραπάνω από πενιχρές.